Berichten met label ‘Personeelsuitje’

20150709_085309 (Large)Zoals eerder verteld had ik steeds minder te doen in Zuidoost. Een collega en mijn Randstad coach adviseerden mij om eens om mij heen te kijken en tijdelijk iets anders te gaan doen. Vrijwel al mijn collega’s uit de staf van Zuidoost waren vertrokken en hadden andere banen binnen de dienst geaccepteerd of waren elders gedetacheerd.

Ik had via via gehoord dat er bij Maatwerk Amsterdam (een re-integratie onderdeel van de gemeente) een tijdelijke baan vrij was gekomen voor een accountmanager Scholing. Aangezien blijven niet echt een optie was, heb ik gesolliciteerd naar deze baan. Ik kreeg een gesprek met de teammanager en twee jonge vrouwen die mijn collega’s zouden worden. Het was een leuk gesprek en ik heb de baan op detacheringsbasis voor de duur van zes maanden geaccepteerd.

Dat was wel even wennen. De meiden op de afdeling spraken de hele dag over hun weekeinde, vriendjes enz. Een stadium dat ik toch al enige tijd achter mij gelaten had. Ik had genoeg te doen, maar ik kan niet zeggen dat het een intellectuele uitdaging was. Als intermezzo best te doen, maar het moest niet echt lang gaan duren. Daar kwam bij dat ik met een van de beide collega’s geen lekkere werkrelatie had. Zij probeerde de baas over mij te spelen en schoof werk op mij af. Daar kan ik niet goed tegen. Ik hield zoveel mogelijk mijn mond dicht, maar het bloed kroop af en toe waar het niet gaan kon….

Intussen was ik nog steeds in afwachting wat er met mij zou gebeuren. Was er nog een plek voor mij in de nieuwe organisatie? Het assessment was al weer enige tijd geleden en het sollicitatiecircus draaide volop. Er werd over niets anders meer gesproken. Zal ik wel of zal ik niet. De meiden van de afdeling waar ik werkte moesten ook kiezen: blijven en een onzekere toekomst tegemoet, of solliciteren naar de baan van re-integratieconsulent bij het op te richten Werkbedrijf Amsterdam, een fusie tussen Pantar en de re-integratiepoot van DWI.

Intussen ging het werk gewoon door. Ik bemiddelde tussen personen die op advies van hun re-integratieconsulent een opleiding gingen volgen en de bedrijven waar de opleiding ingekocht werd. Ik  legde werkbezoeken af en probeerde een beeld te krijgen van de aangeboden diensten. Het belangrijkste dat mij van die periode is bijgebleven, is dat de administratie van de ROC’s in die tijd een puinhoop was. Iedere dag moest ik wel een paar keer bellen om te vragen wat er gebeurd was met een aanmelding van een klant. Negen van de tien keer werd ik verwezen naar een andere vestiging of afdeling om na lang en veel bellen  – maar niet altijd – een antwoord te krijgen. Intussen stond er dan een re-integratieconsulent aan mijn bureau te stuiteren waar het plaatsingsbericht van zijn of haar klant bleef.

Mijn beste herinnering aan Maatwerk is de laatste Maatwerkdag een jaarlijks personeelsfeest. Maatwerk zou worden opgeheven en voor deze laatste keer werd er groots uitgepakt. Een uitje naar het strand met het gehele personeel, waar wij de hele dag bezig gehouden werden met workshops, spelletjes en andere activiteiten en ’s avonds een geweldige BBQ. Zo kregen we een workshop sushi maken, cocktails mixen en schilderen. Als aandenken heb ik nog steeds een klein schilderijtje – zie bovenaan deze posting – dat ik die dag gemaakt heb.

 

Mijn Foto's

Huiswijn