Berichten met label ‘Noodhulp’

VliegrampIk zal het nooit vergeten 4 oktober 1992: ik was bezig de tafel te dekken voor het avondeten, toen ik een raar geluid hoorde. Het leek op een soort hortende stofzuiger, maar dan veel harder. Ik dacht nog even “het zal toch niet” en daarna een grote klap. Alles in huis schudde. Buiten, was achter de torenflat van Kralenbeek een enorme vuurzuil te zien. Een vliegtuig van El-Al was neergestort op de flat Kruitberg.

Jaren lang heb ik familie en kennissen voorspelt dat dit een keer zou gebeuren. Ik was bang voor de vliegtuigen die in de Bijlmer elke 2 á 3 minuten overvliegen. Het was zo erg dat mijn man gezegd had, dat als ik er nog één keer over een neerstortend vliegtuig zou beginnen, hij zich van mij zou laten scheiden. Ik had nog ongeveer een week voor de ramp  gedroomd dat er een vliegtuig op de Groesbeekdreef zou neerstorten. Ik bekeek daarom het hele schouwspel met ongeloof. Dit kon niet waar zijn. Mijn grootste angst werd werkelijkheid.

Wij renden naar buiten, de telefoon werkte niet meer, dus wij konden geen Politie of Brandweer bellen. Op de Karspeldreef stonden de auto’s midden op de weg stil. Iedereen keek naar dat vreselijke schouwspel. Er was nog geen brandweer of politie. Op het moment dat wij op de rampplek aankwamen was er ook nog niet die uitslaande brand die later kwam. Wel hoorde je de doffe knallen van, volgens andere omstanders, ontploffende gasleidingen. Mensen renden de flat in om te kijken of er bewoners gered konden worden. Ik zie nog de man voor me die met zijn keukentrap een galerij probeerde te bereiken om zo mensen te helpen ontsnappen. Het was een vreselijk tafereel. Op het maaiveld voor de flat lag een lange strook brandend materiaal. Dit bleek later een vleugel te zijn. Op zo’n moment besef je hoe groot zo’n vliegtuig eigenlijk is. Wij konden niets doen voor de slachtoffers en zijn terug naar huis gegaan en hebben de televisie aangezet. Daar was het al snel het hoofdnieuws.

Na mijn ziekteperiode werd mijn eerste opdracht het verstrekken van financiële noodhulp aan slachtoffers van de Bijlmer vliegramp. In het kantoor van de woningcorporatie Nieuw Amsterdam was een kantoortje gecreëerd waar wij bewoners een bedrag konden geven waarmee zij de eerste periode na de ramp konden overbruggen. Dit bedrag was een voorschot op een te verwachte uitkering van Boeing of El-Al. Een collega en ik zaten in een kamertje achter een bureau met in een lade 25.000 gulden. Mensen die konden aantonen dat zij woonachtig geweest waren in de flat, konden afhankelijk van hun gezinssituatie, een voorschot krijgen van enkele duizenden guldens. Het voorschot werd contant en ter plekke uitbetaald. Zo deelden wij twee weken lang duizenden guldens uit. Na werktijd werd ’s avonds het resterende bedrag in de kluis van Nieuw Amsterdam weggesloten.

Hoe wij aan die 25.000 gulden gekomen waren is op zich een mooi verhaal. De banken waren die dag dicht, maar er moest snel geld komen. Een medewerker van de afdeling Financiën werd daarom met een aktetas langs de rayonkantoren gestuurd om daar zoveel mogelijk contant geld op te halen. Zonder enige vorm van bewaking ging hij in het openbaar vervoer langs de kantoren voor zijn “boodschappen”. Het opgehaalde bedrag werd keurig afgeleverd bij Nieuw Amsterdam, waar wij het geld uitdeelden aan de bewoners. Gelukkig is het goed gegaan en had niemand in de gaten wat er in de aktetas zat.

Hoe toonden die bewoners aan dat ze in Kruitberg of Groeneveen (de getroffen flats) woonden? Dat kon met post op hun naam en met een adres in de getroffen flat. Van Nieuw Amsterdam kregen wij een plattegrond van de flat, met daarop alle huisnummers. Aan de hand van die plattegrond konden wij dan controleren of het huisnummer bestond en of de woning volgens de administratie van Nieuw Amsterdam bewoond was. Verder noteerden we de naam en andere personalia van de betreffende bewoner. Die kreeg later een beschikking met de toekenning en de voorwaarden. Ook moesten de bewoners een machtiging tekenen voor ontvangst en eventuele latere verrekening als de uitkering van Boeing of El-Al betaald zou worden.

Na ongeveer twee weken hadden wij alle in aanmerking komende bewoners geholpen en ging ik weer “gewoon” aan het werk in Oost. Maar niet voor lang, want ik had een vacature voor kwaliteitsmedewerker in Zuidoost gezien.

Mijn Foto's

Huiswijn