Berichten met label ‘Demotie’

IMG_20140527_102114 (Large)Als je dacht dat het nu rustig werd heb je het mis. Iedereen die werkt bij de gemeente weet dat rust altijd van korte duur is, er staat zo weer een reorganisatie voor de deur. En zo was het ook. Ik was nog geen twee weken bij de afdeling beleid of de volgende reo diende zich aan.

De afdeling beleid had een “heidag”. Een dag waarin het reilen en zeilen van de afdeling besproken wordt en afspraken gemaakt worden over wat anders en beter moet. Tijdens deze “heidag” kwam ook de directeur Wim S. zijn opvatting over beleid vertellen. Zijn verhaal kwam er op neer dat hij slechts drie beleidsmedewerkers nodig had. Drie beleidsadviseurs die heel goed konden schrijven. Hij wilde de afdeling beleid afbouwen, wij waren met veel te veel mensen.

Daar zat ik dan. Net aangetreden en nu kreeg ik al meteen te horen dat de afdeling opgedoekt zou worden! Zo begon de zoveelste reorganisatie. De afdeling beleid werd gesplitst in twee afdelingen: strategisch en uitvoerend beleid. De strategen gingen met de directie naar de Weesperstraat. Wij, de uitvoerend beleidsadviseurs bleven in de Jan van Galenstraat. Heel symbolisch voor de gewijzigde opvatting over het belang van uitvoeringsbeleid zakten we van de 11e etage naar de 5e. Mijn functie werd geherwaardeerd, en ik werd van senior beleidsadviseur, beleidsmedewerker. Gelukkig met behoud van salaris, maar het was toch een demotie. Een demotie die ook aangaf hoe deze directie tegen het werk van een beleidsadviseur aankeek.

Gelukkig behield ik mijn taken, er kwamen zelfs steeds meer taken bij en behield ik mijn vrijheid in de uitvoering. RdV bleef mijn inhoudelijk aanspreekpunt en wij hingen dagelijks aan de telefoon om elkaar bij te praten over onze werkzaamheden en de afspraken die we maakten. Intussen fuseerde onze afdeling uitvoeringsbeleid met de afdeling processen tot UbP: Uitvoeringsbeleid en Processen.

Wij zagen met lede ogen toe hoe er steeds meer beleidsadviseurs en directieadviseurs de Weesperstraat binnen fietsten. De drie hele goede schrijvers, waren er langzaamaan wel 13 geworden. Het bevestigde mijn beeld van reorganisaties: uitgangspunt is minder mensen, maar als de rook is opgetrokken, zit het er het dubbele aantal medewerkers. Ik kan mij de eerste grote reo van de GSD herinneren. We hadden toen ongeveer 500 mensen in dienst. Toen de reo was afgelopen waren het er zeker 1000. Later werd dit 1200 en ik denk dat er nu zeker 1500 mensen werken. Kennelijk wordt er keer op keer uitgegaan van verkeerde premissen.

Een ander gek fenomeen bij de gemeente is de golfbeweging. Keer op keer vervalt men in dezelfde fouten. Zonder dat men zich afvraagt waarom hebben we dit op deze manier gedaan en wat hebben we daarvan geleerd? Van specialist naar generalist, van generalist naar specialist. Van berekenaars op een afdeling zonder klantcontact, naar uitkeringsmedewerker met klantcontact, naar inkomensconsulent op één afdeling bij elkaar op één plek zonder klantcontact. En je dan maar verbazen dat er soms hersenloos taken uitgevoerd worden zonder meegevoel met de klant. Het is af en toe net als 29 jaar geleden bij mijn aantreden. Dienstverlening in receptiekantoren (stadsloketten), de inkomensconsulenten bij elkaar ver weg van de uitvoering en de klantmanagers die geen verstand van de (Wwb) Participatiewet hebben, want zij zijn er voor de arbeidsmarkttoeleiding (denk aan het oude CWI) en met klantcontact. Een organisatie zonder historisch besef of lerend vermogen, zonder bestuurlijk geheugen. Altijd roerig, nooit rustig.

Paradoxaal genoeg denk ik dat nou juist die onrust maakt dat ik mij er – ondanks alles – thuis voel. Rust, roest!

Mijn Foto's

Huiswijn