Archive for the ‘Vakantie’ Rubriek

imageVakantie met je moeder heeft toch wel aparte kantjes, zeker als ze net een scootmobiel heeft. En in plaats van de gehele instructieles te volgen, de mevrouw na 15 minuten wegstuurt.

Zo’n scootmobiel is een geweldige uitvinding en ik was dan ook erg blij dat tijdens een wandeltocht mama wilde lopen en ik in haar scootmobiel mocht rijden. Aanvankelijk over verharde weg, maar later over een zandpad.

Geen zorg, ik croste lekker heuvel op en heuvel af, switchte van rechts naar links alsof ik nooit iets anders gedaan had. Ik begon me al echt te verheugen op het moment dat ik ook zo’n mooi apparaat zou krijgen, tot hij plotseling stil bleef staan. Geen beweging in te krijgen! Wel begon hij alarmerend te piepen.

De accu is leeg riepen mijn moeder en lief. Ik kon het niet geloven, we hadden toch geen 20 kilometer gereden? En de koplamp deed het toch nog steeds? Veiligheidsmaatregel werd er geroepen. Lampen zitten op een andere reserve accu.

En zo hard had ik nou toch ook weer niet gesjeest.

Mijn moeder begon al nerveus te worden. Wat moeten we nu, we staan midden in het bos en wie kunnen we bellen om ons te helpen? Iemand bellen kan natuurlijk altijd, wij hadden onze mobieltjes bij ons, maar of die zouden komen en of die ons gevonden zouden hebben?

Maak je niet druk, was ons advies. We komen er wel. En dus begonnen wij te duwen. Zie bijgaand bewijs. We hebben dat kreng zeker een kilometer – als het niet meer was – door het mulle zand geduwd.

Intussen belde mijn moeder de leverancier en sprak een boodschap in op het antwoord apparaat. Na een ongeveer een uur belde die gelukkig terug. Zijn vraag was: staat hij in zijn vrij?
Ja, zeggen wij anders kunnen we niet duwen.
Zegt hij: zet het apparaat stil. Zet hem van zijn vrij af en beweeg de mobiel en gaat hij dan naar voren?
Nee? Dan staat hij niet in zijn vrij. Druk nu eens de gashendel in.

En je raad het: hij reed! Door het gecros door mul zand is waarschijnlijk de hendel van het apparaat verschoven naar zijn vrij waardoor hij niet verder kon. Of, en dat is de tweede optie: het was nogal warm weer en de motor is daardoor oververhit geraakt. Door het duwen kon de motor afkoelen waardoor hij het een uurtje later weer deed. Wat het ook was, we hebben de meneer bedankt voor zijn advies en zijn opgelucht verder door het bos gereden tot de verharde weg.

Mijn moeder heeft hierop gezworen nooit meer van het gebaande pad af te gaan.

En wij? Wij hebben ons slap gelachen. Het was een zotte bedoening die menig zweetdruppeltje gekost heeft. Wat ook weer niet zo slecht is, want met iedere dag wijn en aardbeien met slagroom wordt ik er ook niet magerder op.

DSC04700 (Large)Ik ben net terug van een lang weekeinde Texel. Heerlijk gewandeld en gefietst in een lekker zonnetje.

DSC04716 (Large)Tijdens onze strandwandeling zag ik onder andere deze leuke kleine drietenige strandlopertjes die zich als het ware glijdend door het water bewogen, een groot contrast met de meeuwen op de achtergrond.


Afgelopen week waren wij in Otterlo. We hadden een huisje gehuurd op Het Lorkenbos.

Hierboven een filmpje van een familie spelende eekhoorns die op zoek naar pinda’s ons regelmatig een bezoek brachten.

Een wandeling door de Renderklippen stond op het programma. Een gebiedmet sprengbeken, heide en bos. Tenminste, dat dachten wij. Het is er allemaal wel, maar niet alles is toegankelijk. Het leger heeft op de heide een groot schietterrein. Met tanks waren alle toegangswegen naar de heide afgesloten.

Vergezeld door doffe dreunen fietsten we een lange weg af, naar het Sprengenbos. Inmiddels hadden we besloten om de tocht maar helemaal per fiets te maken.Uiteindelijk bij de Renderklippen toch nog een stukje heide gezien en daarna via het Pluizenmeer

terug naar ’t Loo.

Vandaag zijn we naar de Dr. A. Vogeltuinen geweest. De tuinen zijn gelegen tussen ’t Harde en Elburg aan de Eperweg. Op zondag is jammer genoeg de winkel gesloten, net als de uitspanning en de zorgboerderij ernaast.

Op het terrein zijn twee wandelingen uitgezet: een van een en een van vier kilometer. Bikkels als wij zijn, hebben wij die van vier kilometer genomen: de rode route.

Je zou zeggen op een route die overwegend over een tuinencomplex en door het ernaast gelegen bos gaat, verdwaal je niet. Dat is ook niet gebeurd, wel zijn we weer eens de rode paaltjes kwijtgeraakt. Volgens mij lag het dit keer niet aan ons. Kennelijk is de persoon die de route markeert een beetje de kluts kwijt geraakt, want bij Eperweg hielden de rode paaltjes op. Dus hebben we zelf een afronding voor onze wandeling gevonden en kwamen we veilig aan bij de plek van ons vertrek.

Natuurlijk is er in deze tijd van het jaar nog niet zoveel te zien, dat wist ik van te voren, maar het is toch leuk om de velden te zien waar straks Salie, Kamille, Bosviooltjes, Zonnehoed en nog veel meer bloeit. Over een maand of twee is het volgens mij zeker de moeite van een bezoekje waard.

.

Mijn Foto's

2017-04-16.jpg