Zijn Wij Dat?

Archive for the ‘Dagelijkse missers’ Rubriek

Ik weet niet of ik dit bericht daadwerkelijk publiceer. Het gaat over stress, Reorganisatie Stress. Mijn baas zal het vast niet waarderen als ik iets schrijf over de zaken die in mijn werkkring spelen en al helemaal niet over zoiets gevoeligs als reorganisaties en ontslagen. Daar moet je als blogger ver van blijven, want staat je baan niet op de tocht dan brengt bloggen die toch wel in gevaar. Vandaar. Ik zie het dus even als een uitlaatklep. Een uitlaatklep voor mijn stress. Reorganisatiestress.

Voor de zevende keer in mijn carriere maak ik een reorganisatie mee en voor de derde keer staat mijn baan op de tocht. Iedere keer zijn de argumenten dezelfde: verhogen van de kwaliteit, verbeteren van de efficiency, organisatie verandering en zoals nu, bezuinigingen.

Dit keer is het motto “excellente dienstverlening”. De manier waarop men die excellente dienstverlening denkt te bereiken is door het weg reorganiseren van een aantal lagere functies en het daarvoor in de plaats creëren van een aantal duurbetaalde topfuncties. Aangezien de hele operatie budgettair neutraal uitgevoerd wordt, moeten een aantal mensen hun baan inleveren. Voor drie topfuncties erbij, verliezen ongeveer  zes mensen  hun baan. Of de dienstverlening gediend is met het wegbezuinigen van 40% van het personeel van onze afdeling valt nog te bezien. Onze afdeling richt zich met name op de uitvoering en biedt ondersteuning aan buitendienstmedewerkers. Maar zoals het wel meer gaat, niet de behoefte van de uitvoerende medewerkers wegen het zwaarst, maar de wens van de directie en management.

Maar goed, daar gaat dit bericht niet over. Het gaat over verdeel en heers. Hieronder wat je vooral niet moet doen als je wilt reorganiseren. Lees en huiver.

Ongeveer een jaar geleden kregen wij de mededeling dat de gevolgen van een eerdere reorganisatie waarbij onze afdeling in twee aparte afdelingen geknipt werd, in  een strategisch en een uitvoerend deel, toch niet zo’n goed idee was. In de praktijk bleek dat we elkaar nodig hebben en dat door de gevolgen van de fysieke scheiding – de afdelingen zitten ook nog eens ver uit elkaar in verschillende panden met een hele stad er tussen – wij elkaar minder goed kunnen vinden. Er is natuurlijk geprobeerd dit gemis met allerhande overlegstructuren op te lossen, maar het feit blijft: de scheiding is onhandig en niet goed werkbaar.

Dus toen het management aankondigde dat wij weer samengevoegd zouden worden, waren wij blij. Betere communicatie en korte lijnen leek ons in het belang van alle betrokkenen. Nadat dit besluit genomen was, zijn de managers bij elkaar gaan zitten en hebben een eerste reorganisatie voorstel geschreven. In dit voorstel werd vastgesteld dat de scheiding niet gelukkig was, dat de taaklast van de managers te groot is en dat een eerdere  reorganisatie waarin de twee afdelingen uit elkaar gehaald werden en een helft samengevoegd met de afdeling die de bedrijfsprocessen beschrijft niet werkte.

Er werd geen analyse gegeven van de oorzaken. Wel werd geconstateerd dat er behoefte is aan een afdeling die slagvaardig is en die excellente adviezen kan geven aan de directie van ons bedrijf. Dat was – zo vond men – in de huidige situatie niet mogelijk.

Dit voorstel werd in eerste instantie aan alle medewerkers gepresenteerd. Het viel ons tijdens deze presentatie op dat er een aantal nieuwe functies gecreëerd werden: een manager erbij (om de taaklast van de managers te verlichten zouden er drie teams komen in plaats van de huidige twee) en drie top adviseurs. Als doekje voor het bloeden mochten wij wel op deze – zeer goed betalende – banen solliciteren.  Zo ver, zo goed.

Hierna zijn er nog wat bijeenkomsten geweest met de strategische afdeling, met de uitvoerende afdeling en met de afdeling bedrijfsprocessen. Maar allemaal gescheiden, niet gezamenlijk. Pas later bleek ons dat wij daardoor ook niet over het hele plaatje beschikten. Want de gevolgen van de voorstellen waren voor elke afdeling verschillend en ook de manier waarop het verhaal verteld werd was verschillend.

Zo bleek achteraf dat de strategen mogen blijven, de uitvoerders gedeeltelijk en de procesmensen moeten het meeste aan formatie inleveren. In ons bedrijf weten ze niet zo goed wat ze met bedrijfsprocessen aan moeten. Niemand houdt zich er aan en niemand vraagt advies. Misschien wel de automatiseerders, maar die maken het liefst zelf hun analyses. Dus wat moet je dan met zo’n afdeling processen? Juist, weg reorganiseren! Dat de afdeling juist tijdens een vorige reorganisatie gecreëerd was, met als argument dat er behoefte zou zijn aan hoogwaardige bedrijfsproces beschrijving, is kennelijk vergeten. De verplichte opleidingen in Lean management en Prince II weggegooid geld.

Nadat ons duidelijk werd hoe de plannen eruit zagen en vooral wat de gevolgen zijn, hebben wij als afdeling met elkaar overlegd over wat te doen. Dit overleg heeft er toe geleid dat we in gesprek gegaan zijn met de OR en een brief gestuurd hebben aan onze directeur. In de brief uiten wij onze verontrusting over de plannen, de manier waarop deze ontwikkelt zijn en het gebrek aan informatie. Ook spraken wij onze twijfels uit over de effectiviteit van de voorstellen.

Er is nu voorlopig een maand pas op de plaats. Er zijn twee medewerkers aangetrokken, een extern, een intern, die de voorstellen moeten bestuderen en eventueel aanpassen, daarna gaat de trein verder. Ik ben benieuwd wie er dan nog aan boord is.

Ik ben natuurlijk niet de enige die met een reorganisatie geconfronteerd wordt,  je hoeft de krant maar open te slaan. Niet dat dit troost biedt. Op dit soort momenten wordt duidelijk wat werk voor je betekent. Werk is meer dan een dagbesteding of geld verdienen. Werk is een stukje van je identiteit. Een stukje van jezelf. Des te pijnlijker zijn dit soort operaties die zonder verdoving uitgevoerd worden.

Ik wens daarom iedereen een voorspoedig, gezond en gelukkig 2012 toe, zonder reorganisaties en met baanzekerheid!

Onlangs hebben wij tevergeefs gezocht naar het oude huis van Louis Couperus in De Steeg. Louis Couperus een van de grootste Nederlandse schrijvers heeft hier kort gewoond.

In 1923 vestigde Louis Couperus zich in De Steeg, nabij Rheden, in een door vrienden en bewonderaars aangeboden huis, waar hij enkele weken later in juli 1923 op zestigjarige leeftijd overleed aan longvliesontsteking en bloedvergiftiging.

Ondanks dat zijn verblijf van kortstondige aard was, is er niets in De Steeg dat aan het verblijf van Couperus herinnert.  Wel staat er een beeld van stukjesschrijver Carmiggelt en zijn vrouw op een bankje, maar niets, zelfs geen gedenksteen voor Couperus. Cultuurbarbaren zijn het in De Steeg.

Heb ik dat? Virus, een defecte SSD en als klap op de vuurpijl een misverstand waardoor ik bij het verhuizen van mijn database naar php 5 mijn website overschrijf en zijnwijdat, warenwijdat werd.

Gelukkig kon de helpdesk van mijn provider Hosting2Go met behulp van een oude database backup, redden wat er te redden viel. Net op het moment dat ik besloten had om de hele zaak maar te wissen en opnieuw te beginnen, konden zij de zaak gelukkig herstellen. Ik ben alleen drie maanden blogjes kwijt.

Nog een stommiteit: ik backup trouw, alleen heb ik de instructie van het programma niet goed gelezen. Er kunnen maximaal 10 backups gemaakt worden en het is niet zo dat als je de 11e backup maakt, die oudste gewist wordt, zoals als op mijn Tabje, dat moet je zelf doen… daar kwam ik nu dus achter. Leergeld

Nu is de site weer in de lucht, mét een nieuwe  B O N E N S O E P pagina erbij: de pagina waar het allemaal om begonnen was. Dus mijn eetberichten publiceer ik niet meer via Blogger, maar gewoon via bonensoep.zijnwijdat.nl.

Je leest wel eens over die mensen die zo stom zijn een mailtje te openen en waarvan daarna de computer niet meer wil opstarten. Dat gebeurt mij nooit denk ik altijd. Ik maak geen Engelse mailtjes open van mij onbekende afzenders. Ik laat al mijn email via Google lopen zodat het merendeel van de spam en virusmailtjes onderschept worden en ik update mijn computer trouw. Natuurlijk gebruik ik een betrouwbare (gratis) virusscanner.

Nu dacht ik dat ik een minstens net zo slimme en zorgvuldige broer had, maar wat kan je je vergissen. Broerlief krijgt een mail. Zo te zien uit Amerika met als onderwerpregel iets over een verkeersovertreding die hij in New York gemaakt zou hebben. Volgens zijn zeggen realiseerde hij zich dat dit best een virusmailtje kon zijn “maar hij wilde eens weten hoe dat werkt”. Hij moest zijn Pc toch weer eens formatteren, dus heeft hij het mailtje geopend. Er gebeurde aanvankelijk niets. Hij heeft dus zijn computer na gebruik afgesloten en is rustig naar bed gegaan. De volgende dag weigerde zijn computer op te starten. Wat hij ook deed. No bootable disc.

Wat nu? Inderdaad, hij belde ons of wij hem wilde helpen de harddisk te formatteren. Het was vorige week zondag toch rot weer en wij beschikken over een oude computer die we voor zo’n klus kunnen gebruiken.

In onze onschuld hebben wij de harddisk aan deze Pc gehangen, maar formatteren bleek onmogelijk. Kennelijk laadde het virus zichzelf in het Ram geheugen en viel niet met formatteren  te verwijderen.

Inmiddels weten we de oplossing. Internet biedt voor dit soort zaken uitkomst. Het schijnt het boot.mebroot virus te zijn. Een gemeen hardnekkig virus dat moeilijk te verwijderen is. Wij hebben dus nog een zondag voor de boeg waarin de dit virus gaan verwijderen. Want het zit inmiddels nu ook op onze oude Pc

Wat is er aan de hand? Damherten afkomstig van de Waterleidingduinen zouden de tuinen van bewoners uit omliggende dorpen vernielen. Het aantal damherten zou dusdanig zijn aangegroeid dat dit onaanvaardbare gevolgen heeft voor de omgeving.

Het zou om te lachen zijn als het niet zo ernstig was. Ik citeer de Quote:

Slecht nieuws voor de Quote 500-leden in deze dorpen, die nou juist hier zijn gaan wonen om rustig van het leven te genieten. Hoewel, nieuws? De tuinen van de rijken worden al tijden lang geterroriseerd door de opstandige herten. Dus de Familie Brenninkmeijer (Quote 500 nr. 1, €20,5 miljard), de Familie van de Poll (Quote 500 nr. 142, €191 miljoen), Roel Pieper, Rolly Ridder van Rappard (Quote 500 nr. 352, €150 miljoen) en Kees Rijsterborgh (Quote 500 nr. 146, €185 miljoen) doen er goed aan de heg te vervangen door een hoog hek.

En dat hek willen deze “arme” slechtoffers van de vraatzuchtige damherten niet plaatsen. Volgens hen is er  maar een oplossing: afschieten die beesten want zo’n hek kost geld. Daarbij verdenk ik ze  stiekem van  Jacht sympathieën.

Onze lustmoordenaars krijgen het druk. Eerst waren het de zwijnen op de Veluwe en de runderen in de Oostvaardersplassen, toen de ganzen en nu weer de Damherten. De jager als redder van de vaderlandse natuur.

Dat die zwijnen het hele jaar door gevoederd worden (zelf gezien én gefotografeerd, voor foto klik hier) waardoor het logisch is dat er meer kleine zwijntjes komen, heeft kennelijk niemand bedacht (of juist wel, want er moet toch iets te knallen zijn).

Hetzelfde geldt voor de Gans. Rondom Schiphol is het een groot grasveld, en dan maar klagen over het Ganzengevaar. En dan nu de Damherten die de tuintjes van zielige rijken kaalvreten. Volgens het Parool was er in een tuin alleen al een schade van 20.000 euro. Dat is vast niet zo’n gewoon stadstuintje als dat van mij. Waarom kan de eigenaar dan niet nog een paar duizend euro missen voor een hek? Wat het helemaal verdacht maakt is dat er volgens datzelfde Parool maar 1300 euro aan schade is geclaimd. Zou de hele hetze gewoon een opzetje zijn?