Warning: Declaration of FDX_Widget_profile::widget($args) should be compatible with WP_Widget::widget($args, $instance) in /home/vhosts/zijnwijdat.nl/httpdocs/wp-content/plugins/wp-twitter/modules/class-p2.php on line 26

Warning: Declaration of FDX_Widget_profile::form() should be compatible with WP_Widget::form($instance) in /home/vhosts/zijnwijdat.nl/httpdocs/wp-content/plugins/wp-twitter/modules/class-p2.php on line 26

Warning: Declaration of FDX_Widget_search::widget($args) should be compatible with WP_Widget::widget($args, $instance) in /home/vhosts/zijnwijdat.nl/httpdocs/wp-content/plugins/wp-twitter/modules/class-p2.php on line 50

Warning: Declaration of FDX_Widget_search::form() should be compatible with WP_Widget::form($instance) in /home/vhosts/zijnwijdat.nl/httpdocs/wp-content/plugins/wp-twitter/modules/class-p2.php on line 50
Computers - Zijn Wij Dat?

Archive for the ‘Computers’ Rubriek

Met de bij Wulfing opgedane ervaring stapte ik binnen bij Uitzendbureau Evro aan de Heiligeweg in Amsterdam. Daar trof ik een intercedente die erg belangrijk is geworden voor mijn verdere carrière. Zij stuurde mij overal op af onder het motto: kan je het niet? Dan kan je het leren. En zo ging het ook. Ik heb ongeveer drie jaar plezierig gewerkt via Evro.

RemingtonIk heb in die tijd vrijwel de hele ontwikkeling van de tekstverwerking meegemaakt: via de mechanische typemachine, via de elektrische IBM met het ronde bolletje, tot de magnetic tape machine die hele zinnetjes voor je kon typen. In de tijd dat ik werkte voor Evro waren er nog geen Pc’s met een tekstverwerkingsprogramma. Die kwamen pas later.

De magnetic tape machine van IBM was een wonder, al hield ik meer van de IBM met het ronde bolletje: je kon daar prachtige documenten mee maken met verschillende lettertypen. Jarenlang heb ik zelf ook zo’n machine gehad.

IBM_Selectric_typeballZo heb ik verschillende klussen uitgevoerd als telexiste en alle andere apparaten met een toetsenbord en dat zijn er best veel. Bij Evro verveelde ik mij niet en was geen dag zonder werk. Zodra de ene klus was afgelopen, hadden zij wel weer een andere uitdaging. Zo kon het komen dat ik uiteindelijk uitgezonden werd als directiesecretaresse. Ik had geen Schoevers (een vereiste in die dagen) maar intussen wel zo veel ervaring dat mijn intercedente vond dat ik dat moest proberen. En ook niet onbelangrijk: er zat een salarisverhoging aan vast.

In de jaren ’70 was er veel kritiek op het werken via een uitzendbureau. De argumenten heb ik nooit goed begrepen. Een feit is dat toen ik begon de arbeidsvoorwaarden niet denderend waren. Ik werd betaald per week na inlevering van het getekende werkbriefje. Dat werkbriefje leverde ik iedere vrijdag in bij mijn intercedente, waarna ik mijn salaris ontving. Later kon ik de werkbriefjes per maand inleveren en weer later liep het via de opdrachtgever en ontving ik mijn salaris op mijn girorekening. Was je ziek, dan had je pech, want er waren wachtdagen en die kreeg je niet betaald. Vakantiegeld kreeg je meteen bij je salaris. Dus geen apart vakantiegeld. In Wikipedia staat te lezen:

Met een groeiend aantal uitzendbureaus (ook ASB, Manpower, Evro en Tempo-Team zijn inmiddels belangrijke spelers op de markt) groeit ook de kritiek. Uitzendbureaus hebben nog altijd een slecht imago. Vakbonden en linkse partijen vinden dat de overheid een sturende rol moet hebben op de arbeidsmarkt en ook op het gebied van de arbeidsbemiddeling. Vakbonden noemen uitzendkrachten rechteloos, ze zijn bang dat tijdelijke werknemers meer gaan verdienen dan vaste, en dat werkgevers vaste banen gaan vervangen door tijdelijke. Randstad op haar beurt is juist van mening dat ze mensen aan werk helpt die anders niet actief zouden zijn op de arbeidsmarkt. Verder klagen de vakbonden dat alleen makkelijk plaatsbare mensen uitzendbaantjes zouden krijgen, en dat uitzendkrachten alleen vies en zwaar werk zouden kunnen doen.

Het heerlijke van werken via een uitzendbureau was dat ik niet meer naar het arbeidsbureau hoefde. Na mijn ervaring met de meneer die mij naar de KNSM stuurde, wilde ik zo ver mogelijk uit de buurt van het GAB blijven. Volgens hen kon ik toch niets, nee dan Evro. Via Evro kreeg ik de kans om te tonen wat ik kon. Feit is dat ik vaak meer verdiende dan de vaste werknemers bij de bedrijven waar ik tijdelijk werkte. Dat is ook niet zo gek, als je bedenkt dat ik ook het risico liep op tijdelijke werkloosheid als er geen opdrachten waren. (In die tijd wist ik niets van uitkeringen). Voor zover ik mij kan herinneren heb ik nooit zonder opdrachten gezeten. Ik ben twee keer overgekocht door bedrijven waar ik langer dan zes maanden werkte. De Lloyds en Bolsa International Bank Ltd en Philipp Brothers. Na verloop van tijd kreeg ik dan weer de kriebels en nam ik ontslag om terug te keren bij Evro.

Een van de klussen die ik mij het beste kan herinneren was bij de afdeling beleggingsonderzoek van een bank aan de Paulus Potterstraat. De chef van die afdeling stond bekend om het feit dat geen secretaresse het lang bij hem uithield. Het was dan ook een heel lastige man. Ik besloot het toch te proberen en met hem heb ik heel gekke dingen meegemaakt. Een voorbeeld:

Op een dag vraagt de heer v.d.P aan ons (wij waren met zijn tweeën op het secretariaat) of wij zijn archiefkast wilden ordenen. Hij zou de volgende dag naar een conferentie zijn, dus dan konden wij dat mooi doen. Wat bleek: de volgende dag zat de bewuste kast op slot. De heer v.d.P. flikte ons wel vaker een kunstje, zodat hij dan op ons kon mopperen. Maar mijn collega, ook niet gek, zei waarom ga je niet naar een sleutelmaker en laat een sleutel maken voor dat slot? Zo gezegd, zo gedaan. Ik op mijn Solex naar de sleutelmaker voor een sleutel voor de dossierkast. Met deze sleutel konden wij in de kast en hebben wij de dossiers keurig geordend.

De volgende dag rende v.d.P meteen naar zijn dossierkast. Hij kon zijn verbazing niet verbergen en vroeg heel onschuldig: “Hoe konden jullie in die kast, ik had per ongeluk de sleutel mee genomen”.  Met een strak gezicht antwoordden wij, “met de reservesleutel!” Later lagen we slap van de lach, dat was 1-0 voor ons.

Op een gegeven moment had ik genoeg van de spelletjes van de heer v.d.P en gaf ik bij Evro aan dat ze maar een ander moesten zoeken. Ik had mijn buik vol van deze opdracht. Nadat dit gemeld was bij de opdrachtgever, kwam Evro met een aanbod dat ik niet kon weigeren: ik kreeg een forse opslag als ik bleef. Ik denk dat ik al met al meer dan een jaar voor de heer v.d.P gewerkt heb. Daarna zat er bij mij echt geen rek meer in en wilde ik wat anders.

ParadisoIn de tussentijd werkte ik naast de baan bij Evro in de weekeinden ’s avonds in Paradiso. De poptempel aan het Leidseplein. Na drie jaar had ik ook daar genoeg van en besloot ik dat een baan genoeg is. Het was een leuke periode, maar op een gegeven moment merkte ik dat het teveel werd. Leuke bijkomstigheid is dat ik daar verkering kreeg met mijn man.

HollerithmachineNadat ik ontslag genomen had bij Van Leer, en de aansluitende flop bij het NVV, meldde ik mij voor een baan bij Gewestelijk Arbeidsbureau. Terwijl ik wachtte op mijn afspraak raakte ik in gesprek met een jonge vrouw, die ontslagen was bij een schoenenwinkel. Zij had de baas nadat hij avances gemaakt had een mep gegeven. Ik had zoiets nog nooit gehoord, laat staan meegemaakt. Wat een lef! Deze ontmoeting maakte een flinke indruk. Het gesprek met de meneer van het Arbeidsbureau kan ik mij ook nog goed herinneren. Het was geen prettig gesprek. Eerlijk gezegd is dit gesprek de oorzaak dat ik later zo min mogelijk met het Arbeidsbureau te doen wilde hebben.

Nadat ik binnen geroepen was en mijn inschrijving op orde, werd mij gevraagd naar mijn opleiding. Op mijn antwoord dat ik er drie jaar Tuinbouwschool op had zitten, was zijn reactie: “dus niets”. In mijn geval was er dan maar een baan waar ik geschikt voor was, Hollerith typiste. Hij gaf mij een briefje waarmee ik mij kon melden bij de afdeling personeelszaken van de KNSM, aan de Levantkade.

ponskaartOm een lang verhaal kort te maken, ik ben aangenomen als Hollerith Typiste. Hollerith Typistes tikken gegevens in, die met gaatjes in ponskaarten door andere machines uitgelezen kunnen worden. Bij de KNSM  ging het om de gegevens van schepen die binnenkwamen. Ik zat op de afdeling Comptabiliteit. We zaten in een kamer met een stuk of 6 typistes en een chef in een glazen hokje die toezicht hield. Vanaf de eerste dag werd mij door een aantal van de typistes duidelijk gemaakt, dat als ik sprak met één van de andere typistes zij niets meer met mij van doen wilden hebben. Het was een afdeling waar een koude oorlog heerste. Oorlog tussen een viertal typistes en één andere typiste. Ik kan me niet herinneren wat de achtergrond van het conflict was. De sfeer was in elk geval om te snijden. Ik was van de regen in de drup gekomen.

Bij de KNSM ging een heel nieuwe wereld voor mij open. De Hollerith Typistes waren “De meisjes van Verkade” van het kantoorleven. En zo grofgebekt dat ik me af en toe rot schaamde. Ik hield mij het liefst afzijdig, wat tot gevolg had dat mijn collega’s vonden dat ik kapsones had.

Het werk ging met ups en downs. Als er geen schepen binnenkwamen had je niets te doen. Het was niet toegestaan om een boek of zo te lezen, want als een hogere baas het zag, werden er misschien mensen ontslagen die wel nodig waren. Want als er wel werk was, was er veel werk. Het was in de tijd dat het niet goed ging met de KNSM. Er werd dan ook gefluisterd over een naderend faillisement en ontslagen. Iedereen was dan ook constant op zoek naar informatie. Wat zou de toekomst brengen?

KNSM Getuigschrift anoniemIk heb het een poosje aangekeken en daarna eieren voor mijn geld gekozen. Dit werk was ook niks. Het was misschien nog te doen geweest als het werk wat gelijkmatiger over de dag verdeeld was en de collega’s wat aardiger.

Na mijn ontslagaanvraag werd ik gevraagd bij de afdeling personeelszaken langs te komen. Men wilde weten wat de aanleiding was voor mijn ontslagaanvraag. Ik heb eerlijk verteld over mijn ervaringen in het “team” en ben daarna opgelucht opgestapt. Hier mijn getuigschrift en op naar de volgende baan!

samsung_galaxy_tabpro_8.4_1Ik heb ‘m, de nieuwe Samsung Galaxy Tab Pro 8.1.

Na lang wikken en wegen heb ik voor de LTE versie met quad band GSM gekozen. Het apparaat kan bellen, sms’en, heeft een 8M camera voor en een 2M achter, een quad core processor, 2 GB geheugen en zat tot mijn verrassing niet bomvol bloatware. Wellicht komt dat omdat ik mijn Tabje bij Amazon.de gekocht heb. Het apparaat was daar maar liefst 75 euro goedkoper – inclusief de 81,90 omzetbelasting – dan in Nederland. Weliswaar is het de witte versie geworden, die aanvankelijk niet mijn voorkeur had (scheelde 50,- met de zwarte uitvoering), maar eenmaal in mijn bezit, ben ik heel tevreden.

Meegeleverd werd een volledige versie van Hancom Office, zodat ik ook op mijn Tabje documenten kan bewerken en maken die compatibel zijn met MS Office. Verder nog een aantal programma’s voor inloggen in VPN netwerken en werken in een beveiligde omgeving.

De interface is naar believen in te stellen in de UX interface (de “magazine” look) zoals hierboven, of gewoon het traditionele scherm met de icoontjes. Drie maal raden wat ik gedaan heb?

Mijn oude trouwe Tabje, de eerste in de lange reeks van vele opvolgers van Samsung, gaat naar mijn zwager. Kijken of hij er straks net zo aan verslingerd is als ik.

Het kriebelt nog steeds, ik wil een nieuw apparaat, liefst een tablet. Maar wat voor een? Mijn trouwe Samsung Tab wordt toch een beetje traag, maar daar kan ik wel mee bellen. Een feature die ik toch wel erg handig vind. Ik heb dus een aantal apparaten langs mijn meetlat gelegd.

De Samsung Galaxy Note 8.0 3G, daar kan mee gebeld worden. En dan natuurlijk liefst in een niet zo “algemene” uitvoering, dus de bruin/zwarte versie.

l
Jammer genoeg is dit niet de allerlaatste versie, dus minder geheugen en ook niet het verbeterde scherm. Maar wel een goede tablet met veel mogelijkheden en als extra een pennetje waarmee je kan schrijven en tekenen. Niet dat ik dat veel doe met mijn tablet, maar een leuke extra toch?

1349012722_smartphones-samsung-3-sm-n9005zkephn (Large)Dan de Samsung Galaxy Note 3.0. Een phablet. Een telefoon op mini tablet formaat. Deze heeft een later besturingssysteem (Jelly Bean 3.1)  een iets snellere quad core processor (2.3 i.p.v. 1.6 bij de 8.0) een beter scherm en verbeterde gevoeligheid voor het pennetje. Maar wel een kleiner formaat.

9200000018271321Dan de Google Nexus 7 2013 versie. Wel met 4G natuurlijk. Niet te koop in Nederland, maar wel bij Amazon Duitsland voor 50 euro meer dan de versie zonder 4G. Nadeel van deze prachtige tablet is dat er niet mee gebeld kan worden, wel ge sms’t. En dat ontbreken van die telefoon was nu een van de redenen waarom ik mijn vorige Nexus weggegeven heb.

Ik weet het even niet. Zal ik dan toch maar gaan voor de 10″versie van de aankomende Google Nexus en daarnaast de Note kopen? Dat is wel een dure optie. Of ik ga voor goedkoop: gewoon de Note 8.0 van vorige jaar met GSM mogelijkheid en een groot scherm en daar kan mee gebeld worden. Of zal ik maar helemaal niets doen? Gewoon mijn oude trouwe tabje blijven gebruiken tot die op een kwade dag er mee stopt? Ik weet het niet. Keuzestress….

SC20101215-185700Ik heb mijn Nexus weggegeven. Nadat ik er een paar weken mee gespeeld had, kreeg ik zo langzamerhand het gevoel dat een oude man moet hebben die zijn oude echtgenote heeft ingeruild voor een  jonger, strakker exemplaar en er later achterkomt dat zijn ex toch een paar kunstjes kende die zijn nieuwe lief niet kent.

Ik ben dus weer terug bij mijn trouwe Tab, want die kent inderdaad een paar kunstjes die de Nexus niet kan, zoals de tweede camera en belangrijker nog de gsm. Het is een alles in een apparaat en dat is de Nexus dus niet. Dat is een internet tablet, je kan er mee sms’en, maar niet bellen. Jammer.

Mijn Foto's

2017-04-16.jpg