TriadeZo kwam ik te werken op de 11e etage van Triade. De kantoortoren van DWI aan de Jan van Galenstraat. Wat was dat wennen! Het was er stil. Ik mocht wel praten, maar wel heel zachtjes. Het was naar mijn gevoel geen echt team, maar een verzameling van eilandjes, geordend op account.

Ik was gevraagd de coördinator schuldhulpverlening te ondersteunen. Hij was in zijn eentje verantwoordelijk voor de beleidsvorming en aansturing van de bureaus voor schuldhulpverlening in Amsterdam en had daar een enorme klus aan. Om te beginnen kreeg ik van hem een stapel documentatie over schuldhulpverlening om mij in te lezen. Verder gaf hij mij dagelijks een stapeltje Wsnp aanvragen die de gemeente moest controleren op het doorlopen van het minnelijk traject. In deze dossiers stond een verslag van het verloop van het schuldhulptraject naast alle aanwezige documenten die nodig zijn voor een Wsnp aanvraag. Die dossiers waren erg leerzaam. Je zag hoe lang zo’n traject loopt voor de klant zo ver is dat er een aanvraag voor een saneringskrediet gedaan kan worden en ook waarom dat misliep en er uiteindelijk gekozen wordt voor een Wsnp-aanvraag. Ik studeerde mij een slag in de rondte. Schuldhulpverlening is een interessant onderwerp. Ik had al eens veel eerder in mijn carrière gesolliciteerd bij het Schuldhulpbedrijf in Amsterdam Noord. Die sollicitatie was niets geworden maar het onderwerp had nog steeds mijn warme belangstelling.

Aanvankelijk had ik niet zoveel te doen, maar gaandeweg kwam daar verandering in. Ik kreeg een eigen account: jongeren en schulden. In 2006 had het Nibud een rapport gepubliceerd waarin stond dat ongeveer een op de zes jongeren een schuld had. Naar aanleiding van deze publicatie was er in samenwerking met het ROCvA een pilot gestart in Amsterdam-Zuidoost onder de naam “School en Schuld”. In de pilot werd aan jongeren schuldhulpverlening geboden  in de school. Het ging hierbij voornamelijk om MBO-studenten. Uit het onderzoek was gebleken dat die de meeste schulden hadden. De pilot werd een groot succes en het was mijn opdracht om deze aanpak over heel Amsterdam en de beide ROC’s: ROCvA en (nu) ROC-TOP uit te rollen. Voor de uitvoering werkte ik samen met alle schuldhulpbureaus in Amsterdam. Aangezien de pilot, geen pilot meer was en het bedrag dat gemoeid was met de uitvoering de aanbestedingsgrens naderde, werd er gekozen voor een aanbestedingsprocedure. Met deze aanbesteding werd ook het voortbestaan van het project voorlopig gegarandeerd. School en Schuld was een vast onderdeel geworden van het Amsterdamse schuldhulpverleningsaanbod.

Voelde ik mij aanvankelijk een buitenbeentje, dat loste zich vanzelf op. De samenwerking met mijn collega RdV groeide en ik voelde mij meer en meer thuis. Langzamerhand kwamen er meer accounts bij. Ik ging mij ook bezig houden met de introductie van budgetlessen in het basis- en voortgezet onderwijs en peereducators. Er kwam nog een pilot bij: sparen met schulden. Deze pilot was de aanleiding voor de ontwikkeling van het Jongeren Saneringskrediet (JSK). Aanvankelijk konden jongeren geen saneringskrediet krijgen als zij nog studeerden. In het JSK lieten wij de regel dat een inkomen uit studiefinanciering geen inkomen is voor de schuldhulpverlening, los. In het JSK wordt gerekend met een fictieve afloscapaciteit er van uitgaande dat een jongere met studiefinanciering en een klein (bij)baantje altijd wel 45,- moest kunnen missen als aflossing. Daarnaast kon de jongere in plaats van in 36 maanden, de lening ook in 42 maanden aflossen. Het JSK werd een succes en is inmiddels door veel andere gemeenten overgenomen.

Ik was in mijn knollentuin. Via een omweg was ik toch nog senior beleidsadviseur geworden.

Reageren gesloten.

Mijn Foto's

Huiswijn