Archief van maart 2012

Ik maak me zorgen. Zorgen om Iran. Als ik de oorlogszuchtige taal van de Israëlische premier Netanyahu hoor lopen me de rillingen over de rug. Het lijkt dat een beproefd concept “Wapens of mass destruction” nog een keer ingezet gaat worden. Na Irak, nu Iran.

Iran was eens de bakermat van onze beschaving. In 2008 brachten wij een bezoek aan dit prachtige land met zijn vriendelijke bevolking. In die tijd dachten wij dat het regime geen drie jaar meer zou blijven zitten. Wij kwamen alleen maar tegenstanders van dat bewind tegen en hoe kan het dat met zoveel weerstand een regering aan kan blijven? Natuurlijk was dat naïef. De Iraanse regering heeft wapens en is niet te beroerd om die tegen de eigen bevolking te gebruiken. Des te erger is de dreiging vanuit Amerika en Israel, met Europa in haar kielzog.

Want wie worden bedreigd, niet de regering van Iran, door de dreiging van buiten kunnen zij  in het zadel blijven. De vijand van buiten is immers vele malen erger dan de vijand die je kent, de eigen regering. Het helpt hen om in het zadel te blijven. Het is een argument voor een constante staat van beleg.

Iran is een buitenbeentje. De Islam die aangehangen wordt in Iran is een andere en eigenlijk “vrijere” stroming dan die bijvoorbeeld van onze bondgenoot Saoudi Arabië. Daar mogen vrouwen niet eens een auto besturen.

Als ik denk aan Iran, dan denk ik aan al die ontzettend aardige en vriendelijke mensen die ik daar ontmoet heb, zoals de bazaari op bovenstaande foto. Al die mensen die met ons op de foto wilden of die gewoon een gesprekje wilden voeren. Aan de meisjes die ons uitnodigden voor de thee. Aan onze gids die zo graag alcohol wilde drinken. Aan het trieste verhaal dat we hoorden over de voorbije oorlog met Irak, die zoveel mensenlevens gekost heeft.

De bevolking van Iran heeft steun nodig. Geen economische boycot, geen dreigementen met bombardementen.

Mijn Foto's

Huiswijn