Ik weet niet of ik dit bericht daadwerkelijk publiceer. Het gaat over stress, Reorganisatie Stress. Mijn baas zal het vast niet waarderen als ik iets schrijf over de zaken die in mijn werkkring spelen en al helemaal niet over zoiets gevoeligs als reorganisaties en ontslagen. Daar moet je als blogger ver van blijven, want staat je baan niet op de tocht dan brengt bloggen die toch wel in gevaar. Vandaar. Ik zie het dus even als een uitlaatklep. Een uitlaatklep voor mijn stress. Reorganisatiestress.

Voor de zevende keer in mijn carriere maak ik een reorganisatie mee en voor de derde keer staat mijn baan op de tocht. Iedere keer zijn de argumenten dezelfde: verhogen van de kwaliteit, verbeteren van de efficiency, organisatie verandering en zoals nu, bezuinigingen.

Dit keer is het motto “excellente dienstverlening”. De manier waarop men die excellente dienstverlening denkt te bereiken is door het weg reorganiseren van een aantal lagere functies en het daarvoor in de plaats creëren van een aantal duurbetaalde topfuncties. Aangezien de hele operatie budgettair neutraal uitgevoerd wordt, moeten een aantal mensen hun baan inleveren. Voor drie topfuncties erbij, verliezen ongeveer  zes mensen  hun baan. Of de dienstverlening gediend is met het wegbezuinigen van 40% van het personeel van onze afdeling valt nog te bezien. Onze afdeling richt zich met name op de uitvoering en biedt ondersteuning aan buitendienstmedewerkers. Maar zoals het wel meer gaat, niet de behoefte van de uitvoerende medewerkers wegen het zwaarst, maar de wens van de directie en management.

Maar goed, daar gaat dit bericht niet over. Het gaat over verdeel en heers. Hieronder wat je vooral niet moet doen als je wilt reorganiseren. Lees en huiver.

Ongeveer een jaar geleden kregen wij de mededeling dat de gevolgen van een eerdere reorganisatie waarbij onze afdeling in twee aparte afdelingen geknipt werd, in  een strategisch en een uitvoerend deel, toch niet zo’n goed idee was. In de praktijk bleek dat we elkaar nodig hebben en dat door de gevolgen van de fysieke scheiding – de afdelingen zitten ook nog eens ver uit elkaar in verschillende panden met een hele stad er tussen – wij elkaar minder goed kunnen vinden. Er is natuurlijk geprobeerd dit gemis met allerhande overlegstructuren op te lossen, maar het feit blijft: de scheiding is onhandig en niet goed werkbaar.

Dus toen het management aankondigde dat wij weer samengevoegd zouden worden, waren wij blij. Betere communicatie en korte lijnen leek ons in het belang van alle betrokkenen. Nadat dit besluit genomen was, zijn de managers bij elkaar gaan zitten en hebben een eerste reorganisatie voorstel geschreven. In dit voorstel werd vastgesteld dat de scheiding niet gelukkig was, dat de taaklast van de managers te groot is en dat een eerdere  reorganisatie waarin de twee afdelingen uit elkaar gehaald werden en een helft samengevoegd met de afdeling die de bedrijfsprocessen beschrijft niet werkte.

Er werd geen analyse gegeven van de oorzaken. Wel werd geconstateerd dat er behoefte is aan een afdeling die slagvaardig is en die excellente adviezen kan geven aan de directie van ons bedrijf. Dat was – zo vond men – in de huidige situatie niet mogelijk.

Dit voorstel werd in eerste instantie aan alle medewerkers gepresenteerd. Het viel ons tijdens deze presentatie op dat er een aantal nieuwe functies gecreëerd werden: een manager erbij (om de taaklast van de managers te verlichten zouden er drie teams komen in plaats van de huidige twee) en drie top adviseurs. Als doekje voor het bloeden mochten wij wel op deze – zeer goed betalende – banen solliciteren.  Zo ver, zo goed.

Hierna zijn er nog wat bijeenkomsten geweest met de strategische afdeling, met de uitvoerende afdeling en met de afdeling bedrijfsprocessen. Maar allemaal gescheiden, niet gezamenlijk. Pas later bleek ons dat wij daardoor ook niet over het hele plaatje beschikten. Want de gevolgen van de voorstellen waren voor elke afdeling verschillend en ook de manier waarop het verhaal verteld werd was verschillend.

Zo bleek achteraf dat de strategen mogen blijven, de uitvoerders gedeeltelijk en de procesmensen moeten het meeste aan formatie inleveren. In ons bedrijf weten ze niet zo goed wat ze met bedrijfsprocessen aan moeten. Niemand houdt zich er aan en niemand vraagt advies. Misschien wel de automatiseerders, maar die maken het liefst zelf hun analyses. Dus wat moet je dan met zo’n afdeling processen? Juist, weg reorganiseren! Dat de afdeling juist tijdens een vorige reorganisatie gecreëerd was, met als argument dat er behoefte zou zijn aan hoogwaardige bedrijfsproces beschrijving, is kennelijk vergeten. De verplichte opleidingen in Lean management en Prince II weggegooid geld.

Nadat ons duidelijk werd hoe de plannen eruit zagen en vooral wat de gevolgen zijn, hebben wij als afdeling met elkaar overlegd over wat te doen. Dit overleg heeft er toe geleid dat we in gesprek gegaan zijn met de OR en een brief gestuurd hebben aan onze directeur. In de brief uiten wij onze verontrusting over de plannen, de manier waarop deze ontwikkelt zijn en het gebrek aan informatie. Ook spraken wij onze twijfels uit over de effectiviteit van de voorstellen.

Er is nu voorlopig een maand pas op de plaats. Er zijn twee medewerkers aangetrokken, een extern, een intern, die de voorstellen moeten bestuderen en eventueel aanpassen, daarna gaat de trein verder. Ik ben benieuwd wie er dan nog aan boord is.

Ik ben natuurlijk niet de enige die met een reorganisatie geconfronteerd wordt,  je hoeft de krant maar open te slaan. Niet dat dit troost biedt. Op dit soort momenten wordt duidelijk wat werk voor je betekent. Werk is meer dan een dagbesteding of geld verdienen. Werk is een stukje van je identiteit. Een stukje van jezelf. Des te pijnlijker zijn dit soort operaties die zonder verdoving uitgevoerd worden.

Ik wens daarom iedereen een voorspoedig, gezond en gelukkig 2012 toe, zonder reorganisaties en met baanzekerheid!

1 Reactie naar “Stress”

  • Breg:

    Voor wat betreft deze reorganisatie ben ik tot nu toe de dans ontsprongen, maar je weet maar nooit wat er nog gebeurt. Eerlijk gezegd verwacht ik dat wij als afdeling een keer richting G4 gaan. Als de mensen dan blijven zitten, betekent dit wel verhuizen of veel reizen. Daar zullen de meesten geen zin in hebben. Ik denk wel dat daar juist een hoop winst te boeken valt. Ik ben benieuwd wanneer het zover is, maar nu denk ik wel dat ik dat niet meer mee zal maken in mijn arbeidzame leven. Ik laat mij verrassen door de ideeën van onze managers.
    In ieder geval wens ik jullie veel sterkte toe en ook succes en natuurlijk heel veel liefde en gezondheid voor 2012.

Mijn Foto's

Huiswijn