Ik heb last van een zeer been. Rutger Koopmans, de man op dit plaatje, heeft mij dat been bezorgd. In Het Parool doet Rutger een aantal uitspraken over het Amsterdamse armoedebeleid en geeft hij naast de PvdA, de ambtenaren en de welzijnsorganisaties de schuld dat de armoede in Amsterdam niet gedaald is.

De voormalige ING-topman spreekt van een beleid van pappen en nathouden. Ossel wilde wel met hervormingen komen, maar werd volgens Koopmans teruggefloten door de Amsterdamse PvdA-top. Zolang het doel niet het verminderen van armoede is, is er bovendien weerstand van ambtenaren en welzijnsorganisaties, die verzekerd zijn van werk zolang de armoede aanhoudt.

Ik vind dat een groffe beschuldiging. Wellicht kan je niets anders verwachten van een oud bankier. (Bankiers, dat zijn toch die mensen die alleen wat doen als ze een flinke bonus in het vooruitzicht gesteld wordt?) Maar zijn uitlating getuigd ook van weinig inzicht in de materie. Volgens Rutger Koopmans

“los je armoede niet op met meer geld, maar door mensen weerbaar te maken.” 

Wat hij met “weerbaar” bedoeld wordt niet duidelijk uit het artikel.
Nee, hij wil de armoede afschaffen en dat is volgens hem helemaal niet moeilijk.

Slavernij werd ook gezien als economische wetmatigheid. Leiderschap is dat je out of the box durft te denken. Als je zoiets uitspreekt krijg je de zaak tenminste in beweging. Je hebt een burgemeester nodig die het vaandel zwaait en zegt: ik accepteer geen armoede in deze stad. Ga maar eens kijken hoe ver je dan komt.

Inderdaad ik zie het voor me. Eberhard van der Laan in de Leidsestraat zwaaiend met een rode vlag en roepend weg met armoede! En floep! armoede weg. Dan heeft hij geen vlag, maar een toverstok! Zou het echt zo makkelijk zijn? Natuurlijk niet, eerst moeten die luie ambtenaren aangepakt worden:

Het armoedebeleid levert veel werk op voor ambtenaren en welzijnsorganisaties. Zonder duidelijke beleidsdoelstelling is hun continuïteit verzekerd. Begin het apparaat te halveren. Dat vormt zonder doelstelling om de armoede te verminderen een tegenkracht.

Ik zou zeggen: begin met Rutger Koopmans. Want ik weet hier natuurlijk helemaal niets van, maar volgens mij heeft Rutger Koopmans dat rapport ook niet zonder honorarium geschreven.  Met adviezen van de strekking als in het Paroolartikel denk ik dat de armoede nog een lang leven beschoren is. Met deze “adviezen” wordt de weg vrijgemaakt voor bezuinigingen. Bezuinigingen op het Amsterdamse armoedebeleid. Bezuinigingen op ambtenaren, de schuldhulpverlening, het maatschappelijk werk, stadspas, scholierenvergoeding, chronisch zieken en de Voedselbank. Dat maakt armen lekker weerbaar! Laat dat nu tegen mijn zere been zijn.

2 Reacties naar “Zeer been”

  • Josephina:

    Gisteren heb ik tijdens een congres een lezing van dhr. Koopmans gehoord. Hoewel hij interessante beweringen roept, kan hij deze op geen enkele wijze nader concretiseren of onderbouwen. Hij is een enthousiast en bevlogen spreker, maar wat hij zegt snijdt geen hout. Jammer van mijn tijd. En mijn mening week niet af van de congresgangers die ik later gesproken heb. Op mij kwam het over dat deze voormalig ING-manager met het door den lande ventileren van zijn persoonlijke ongefundeerde en subjectieve mening een nieuwe bron van inkomsten heeft gevonden.

  • Ik kan je verzekeren dat het nog veel erger wordt door alle bezuinigen. Ik hoop dat je been weer snel beter is en dat het geen open been wordt.

Mijn Foto's

Huiswijn