Altijd bij groepsreizen is er een bezoek aan een tapijtknoperij of een leerlooierij inbegrepen. Bij de reisbeschrijving van deze reis werd er niet over gerept. Wij namen dus aan dat wij de dans ontsprongen. Vergeet het maar! Onze zorgzame gids had er met zijn programma wijziging voor gezorgd dat wij een hele ochtend de tijd hadden om ingewijd te worden in de  Turkse tapijtkunst. Op zich was de uitleg wel aardig, hierboven een foto van het eerste stadium, de wol wordt tot een draad gesponnen.

Daarna wordt de wol geverfd. Natuurlijk worden er uitsluitend natuurlijke materialen gebruikt om de wol te verven, zoals noten en kruiden.

De kleuren worden gemengd door dit pittoreske mannetje, dat volgens de de gids werkt met een geheim procedé, zelfs zijn baas weet niet precies zijn recepten. Als echte scepticus heb ik moeite met dit verhaal. Geheimen zijn erg onpraktisch. Na het verven kan de wol verwerkt worden in de tapijten die bij de knoopsters thuis gemaakt worden volgens diverse vaststaande patronen. Er werd benadrukt hoe belangrijk deze kunstvorm is voor de economische zelfstandigheid van de vrouw en dat het een belangrijke hulpmiddel is bij de emancipatie, de goede arbeidsvoorwaarden, de ziektekostenverzekering, de arbo regelgeving en wat al niet meer. Het zal wel, ik neem het met een forse schep zout. De vrouwen werken thuis. Dat betekent per definitie dat er geen controle is op het aantal gewerkte uren, wat Arbo regelgeving?

Hierna was de zijdewinning aan de beurt. Ik vraag mij af of het de bedoeling was, maar ik kijk voorgoed anders tegen zijde aan. Zijde is de draad van de cocon van de zijderups, die leeft op de moerbeiboom. De cocons worden geoogst en daarna gekookt in een bad heet water, waardoor de lijm loslaat en de cocons afgewikkeld kunnen worden. De dode aspirant vlinders die overblijven na het afwikkel proces worden verkocht aan de cosmetische industrie, voor de fabricage van shampoo met “zijdeproteïne”.  Weet ik dat nu ook. Ik hoef geen shampoo met zijdeproteïne meer.

Tenslotte worden de draden samengedraaid tot een echte zijdedraad, die gebruikt wordt voor tapijten. Ik vond het nogal zielig voor de rupsjes/vlinders. Levend gekookt worden lijkt mij niet fijn.

Hierna begon de grote verkoop presentatie. Wij kregen koffie aangeboden en er werd het ene na het andere tapijt geshowd. Er waren naast klassieke (“vroeger alleen voor de koningshuizen”) moderne kleden met geometrische motieven en reproducties in wol van bekende kunstwerken. Aan ons was de presentatie niet besteed. Wij zijn in Iran geweest en de tapijten zijn daar echt veel mooier. De patronen zijn daar vloeiender, het materiaal helderder van kleur en fijner geknoopt. Er werd in Iran heftig afgegeven op de kwaliteit van de Turkse tapijten en naar ik nu weet terecht, maar ze zijn wel goedkoper! Na een kort bezoek aan het winkeltje waar ik een stuk zeep gekocht heb voor mijn eigen (goedkope) pers thuis, zijn wij naar buiten gegaan. Al met al duurde deze onaangekondigde verkoopbijeenkomst veel en veel te lang. Een slechte beurt voor SRC!

Tegen het einde van de middag kwamen we dan eindelijk aan in Antalya. Een nietszeggende badplaats. Het weer werkte ook niet erg mee. Wij zijn op zoek gegaan naar winkels voor nog een paar laatste souvenirs en daarna hebben we nog een klein bezoekje aan de zeer toeristische oude stad gebracht. Vroeger moet Antalya een leuk dorpje geweest zijn. Dat is het nu niet meer. Nieuwbouw en massatoerisme hebben het dorp onherstelbaar veranderd. Zo’n badplaats is niets voor mij.

1 Reactie naar “Tapijten”

Mijn Foto's

Huiswijn