Dit is het beeld dat de meeste mensen zullen hebben bij de gedachte aan Pamukkale: het katoenen kasteel. En het is inderdaad heel apart. De kalkstenen terrassen gevuld met warm bronwater. Alleen ziet het er niet overal meer zo uit als op deze foto. Doordat vele toeristen de terrassen belopen hebben om te kunnen badderen in de natuurlijke bassins, is het beroemde wit vervuild. De waterstroom is nu afgesneden en wordt nu geleid over de gebieden die het meest te leiden gehad hebben van het toerisme. Het lopen over de kalkstenen terrassen is nu verboden en veel terrassen staan droog. Maar voor wij naar dit natuurwonder gingen bezochten wij eerst Hiërapolis.

Dit is een grote begraafplaats met ongeveer 1200 sarcofagen, grafhuisjes en tumuli. Het is een van de best bewaarde antieke begraafplaatsen. In de omringende bergen zie je nog grote vierkante gaten waar het steen voor de sarcofagen is uitgehakt. De begraafplaats heeft zwaar te leiden gehad van aardschokken en rovers, er is letterlijk geen sarcofaag ongehavend. In deze begraafplaats vonden overwegend rijke mensen een laatste rustplaats. Zij waren voor genezing van hun kwalen naar de geneeskrachtige warme bronnen van Pamukkale gekomen. Helaas werd niet iedereen genezen.  Vandaar de grote necropolis.

Hierboven een tumulus, een groepsgraf in de vorm van een heuvel. Deze graven bedekt met aarde werden één met de omgeving. Er liggen nog meer sarcofagen en graven in de grond, maar die blijven daar. (Waarschijnlijk zijn die in antieke tijden ook leeggehaald.)

Naast de begraafplaats zijn er nog de resten van thermen en dit theater.  Vanaf het theater hebben wij samen met medereizigers een busje genomen naar het hoger gelegen (een flink eind en behoorlijk stijl) Martyrium van de heilige Philippus uit de 5e eeuw. Hier ergens zou de apostel Philippus begraven zijn, nadat hij was gekruisigd door Diocletianus. Waarschijnlijk is hij niet begraven in het Martyrium, want zijn graf is daar nooit gevonden.

Na een lange dag kwamen we eindelijk bij ons hotel aan. De gids Fykri, had het programma omgegooid voor een “logischer” route. Achteraf gezien denk ik dat het programma dat hij de laatste dag voor ons in petto had de doorslag gaf bij het voorstel. Maar daarover meer in mijn volgende bericht. Eenmaal aangekomen in ons hotel zag ik vanuit onze kamer dit steenuiltje dat met zijn rug naar ons toe zat.  Een leuke verrassing, uiltjes zie je niet dagelijks. Na ons even opgefrist te hebben konden we aanschuiven voor het diner (voor foto’s van het diner moet je naar Bonensoep).

Reageren gesloten.

Mijn Foto's

Huiswijn