Archief van mei 2010

Funda wilde iets doen aan de woningnood onder vogels. Daarom hangt nu het hele Vondelpark vol met kleine eengezinswoninkjes voor onze gevederde vriendjes. Ik vraag mij alleen af of deze revolutiebouw bestand is tegen een modaal mezen of mussengezin….

Martijn wees mij op de radio uitzending van Argos over de griep pandemie. De uitzending bewijst wat wij natuurlijk allemaal al wisten: de griep pandemie is een complot van de Farmaceutische industrie (lees vaccin producenten) en de WHO.

Een van de meest onthutsende uitspraken is dat als niezen tot pandemie wordt uitgeroepen, iedereen tegen niezen gevaccineerd wordt. In opdracht van de WHO. De personen die de beslissing nemen over deze verklaring, zijn geheim. Van slechts vijf leden (van de 15) van het nood comité dat beslist over de pandemie verklaring,  zijn de gegevens bekend. Van deze vijf, hebben drie personen banden met de Farmaceutische industrie. Als de verhouding hetzelfde is bij de overige tien, hebben dus zes personen banden met de farmaceutische industrie. Met de industrie die een direct belang heeft bij een pandemie verklaring: de verkoop van vaccins.

Al met al een onthullende radiouitzending die, als het een televisieprogramma betrof, heel wat stof had doen opwaaien. Nu doen we het met IJslands stof en een radio uitzending.

Altijd bij groepsreizen is er een bezoek aan een tapijtknoperij of een leerlooierij inbegrepen. Bij de reisbeschrijving van deze reis werd er niet over gerept. Wij namen dus aan dat wij de dans ontsprongen. Vergeet het maar! Onze zorgzame gids had er met zijn programma wijziging voor gezorgd dat wij een hele ochtend de tijd hadden om ingewijd te worden in de  Turkse tapijtkunst. Op zich was de uitleg wel aardig, hierboven een foto van het eerste stadium, de wol wordt tot een draad gesponnen.

Daarna wordt de wol geverfd. Natuurlijk worden er uitsluitend natuurlijke materialen gebruikt om de wol te verven, zoals noten en kruiden.

De kleuren worden gemengd door dit pittoreske mannetje, dat volgens de de gids werkt met een geheim procedé, zelfs zijn baas weet niet precies zijn recepten. Als echte scepticus heb ik moeite met dit verhaal. Geheimen zijn erg onpraktisch. Na het verven kan de wol verwerkt worden in de tapijten die bij de knoopsters thuis gemaakt worden volgens diverse vaststaande patronen. Er werd benadrukt hoe belangrijk deze kunstvorm is voor de economische zelfstandigheid van de vrouw en dat het een belangrijke hulpmiddel is bij de emancipatie, de goede arbeidsvoorwaarden, de ziektekostenverzekering, de arbo regelgeving en wat al niet meer. Het zal wel, ik neem het met een forse schep zout. De vrouwen werken thuis. Dat betekent per definitie dat er geen controle is op het aantal gewerkte uren, wat Arbo regelgeving?

Hierna was de zijdewinning aan de beurt. Ik vraag mij af of het de bedoeling was, maar ik kijk voorgoed anders tegen zijde aan. Zijde is de draad van de cocon van de zijderups, die leeft op de moerbeiboom. De cocons worden geoogst en daarna gekookt in een bad heet water, waardoor de lijm loslaat en de cocons afgewikkeld kunnen worden. De dode aspirant vlinders die overblijven na het afwikkel proces worden verkocht aan de cosmetische industrie, voor de fabricage van shampoo met “zijdeproteïne”.  Weet ik dat nu ook. Ik hoef geen shampoo met zijdeproteïne meer.

Tenslotte worden de draden samengedraaid tot een echte zijdedraad, die gebruikt wordt voor tapijten. Ik vond het nogal zielig voor de rupsjes/vlinders. Levend gekookt worden lijkt mij niet fijn.

Hierna begon de grote verkoop presentatie. Wij kregen koffie aangeboden en er werd het ene na het andere tapijt geshowd. Er waren naast klassieke (“vroeger alleen voor de koningshuizen”) moderne kleden met geometrische motieven en reproducties in wol van bekende kunstwerken. Aan ons was de presentatie niet besteed. Wij zijn in Iran geweest en de tapijten zijn daar echt veel mooier. De patronen zijn daar vloeiender, het materiaal helderder van kleur en fijner geknoopt. Er werd in Iran heftig afgegeven op de kwaliteit van de Turkse tapijten en naar ik nu weet terecht, maar ze zijn wel goedkoper! Na een kort bezoek aan het winkeltje waar ik een stuk zeep gekocht heb voor mijn eigen (goedkope) pers thuis, zijn wij naar buiten gegaan. Al met al duurde deze onaangekondigde verkoopbijeenkomst veel en veel te lang. Een slechte beurt voor SRC!

Tegen het einde van de middag kwamen we dan eindelijk aan in Antalya. Een nietszeggende badplaats. Het weer werkte ook niet erg mee. Wij zijn op zoek gegaan naar winkels voor nog een paar laatste souvenirs en daarna hebben we nog een klein bezoekje aan de zeer toeristische oude stad gebracht. Vroeger moet Antalya een leuk dorpje geweest zijn. Dat is het nu niet meer. Nieuwbouw en massatoerisme hebben het dorp onherstelbaar veranderd. Zo’n badplaats is niets voor mij.

Dit is het beeld dat de meeste mensen zullen hebben bij de gedachte aan Pamukkale: het katoenen kasteel. En het is inderdaad heel apart. De kalkstenen terrassen gevuld met warm bronwater. Alleen ziet het er niet overal meer zo uit als op deze foto. Doordat vele toeristen de terrassen belopen hebben om te kunnen badderen in de natuurlijke bassins, is het beroemde wit vervuild. De waterstroom is nu afgesneden en wordt nu geleid over de gebieden die het meest te leiden gehad hebben van het toerisme. Het lopen over de kalkstenen terrassen is nu verboden en veel terrassen staan droog. Maar voor wij naar dit natuurwonder gingen bezochten wij eerst Hiërapolis.

Dit is een grote begraafplaats met ongeveer 1200 sarcofagen, grafhuisjes en tumuli. Het is een van de best bewaarde antieke begraafplaatsen. In de omringende bergen zie je nog grote vierkante gaten waar het steen voor de sarcofagen is uitgehakt. De begraafplaats heeft zwaar te leiden gehad van aardschokken en rovers, er is letterlijk geen sarcofaag ongehavend. In deze begraafplaats vonden overwegend rijke mensen een laatste rustplaats. Zij waren voor genezing van hun kwalen naar de geneeskrachtige warme bronnen van Pamukkale gekomen. Helaas werd niet iedereen genezen.  Vandaar de grote necropolis.

Hierboven een tumulus, een groepsgraf in de vorm van een heuvel. Deze graven bedekt met aarde werden één met de omgeving. Er liggen nog meer sarcofagen en graven in de grond, maar die blijven daar. (Waarschijnlijk zijn die in antieke tijden ook leeggehaald.)

Naast de begraafplaats zijn er nog de resten van thermen en dit theater.  Vanaf het theater hebben wij samen met medereizigers een busje genomen naar het hoger gelegen (een flink eind en behoorlijk stijl) Martyrium van de heilige Philippus uit de 5e eeuw. Hier ergens zou de apostel Philippus begraven zijn, nadat hij was gekruisigd door Diocletianus. Waarschijnlijk is hij niet begraven in het Martyrium, want zijn graf is daar nooit gevonden.

Na een lange dag kwamen we eindelijk bij ons hotel aan. De gids Fykri, had het programma omgegooid voor een “logischer” route. Achteraf gezien denk ik dat het programma dat hij de laatste dag voor ons in petto had de doorslag gaf bij het voorstel. Maar daarover meer in mijn volgende bericht. Eenmaal aangekomen in ons hotel zag ik vanuit onze kamer dit steenuiltje dat met zijn rug naar ons toe zat.  Een leuke verrassing, uiltjes zie je niet dagelijks. Na ons even opgefrist te hebben konden we aanschuiven voor het diner (voor foto’s van het diner moet je naar Bonensoep).

De ontdekking van deze reis is Efese. Een opgraving waar ik graag nog eens terugkom, er is zoveel te zien, dat red je niet in een dag. Het meest opvallende is natuurlijk de Bibliotheek van Celsus.Deze bibliotheek die gebouwd is in 114-117 n.Chr. en heeft diverse stormen doorstaan, eerst vernietiging door de Goten en in 1000 een aardbeving. De boeken zijn volgens onze gids verbrand, niets is er overgebleven.  De bibliotheek is onder leiding van een Oostenrijkse archeoloog gerestaureerd.

Aan de zijkant van de bibliotheek bevind zich een antiek flatgebouw, dat van de 1e tot de 7e eeuw bewoond werd. Priesters, notabelen en andere rijke personen woonden hier. Dit was voor mij een absoluut hoogtepunt. Deze woningen zijn jaren lang verborgen geweest onder lagen aarde en redelijk bewaard. De archeologen noemen het de grootste puzzel op aarde. Er zijn zoveel scherven gevonden dat het werkelijk een heidense klus is om te zorgen dat ze op de juiste plek terechtkomen. Als je door het complex loopt via de glazen gangen boven de opgraving, krijg je een goede indruk van hoe deze mensen geleefd hebben. De kamers met mozaïek versieringen op de vloer, de geschilderde portretten op de wanden, de badkamers,  latrines en keukens. Het is zo herkenbaar. Prachtig!

Tegenover het “flatgebouw” bevonden zich de publieke latrines. Natuurlijk alleen voor de mannen. Er achter was het bordeel. (Efese was een havenstad) In het marmer van de straat staat nog steeds de afbeelding die naar het bordeel verwijst: een hart, een voet en een vrouw.In Efese is heel veel te zien. Te veel om hier te noemen. Wij hebben ons voorgenomen om een keer terug te gaan en alles rustig over te doen. Er is namelijk ook veel dat wij niet gezien hebben, zoals het huis van Maria en het nabijgelegen Keci Kalesi, het geitenkasteel. Een enorme burcht die boven de omgeving uittorent. Ook het mausoleum van Belevi hebben we niet kunnen bezoeken. En dan is er nog veel meer, Efese is een tweede bezoek meer dan waard.

Na de lunch stapten we weer in de bus op weg naar Pamukkale, het kasteel van katoen en de nabijgelegen necropolis.

Mijn Foto's

Huiswijn