Ik heb sinds kort mijn schoonmoeder inwonen. Ze heeft haar eigen ruimte in ons huis. Hoe het zover gekomen is? 12 jaar geleden is mijn schoonmoeder op haar 88e overleden. Gedurende haar leven was zij altijd bang om levend de kist in te gaan. Cremeren was daarom voor haar geen optie. Ook had zij de wens om voor zij dood verklaard werd, er een kleine test uitgevoerd zou worden om te controleren of zij echt dood was. Zij moest met een naald in haar hand geprikt worden. Geen reactie: dan echt dood en konden wij zorgen voor een begrafenis. Zo gezegd zo gedaan.
Onlangs kregen wij bericht dat het graf geruimd zou worden. Na een ruiming worden de overgebleven resten in een z.g. knekel put herbegraven (oneerbiedig: een massagraf) en dat wilden wij niet. Mijn schoonmoeder was een heel dappere vrouw die een kamp van de Duitsers overleefd heeft. Dus dat was geen optie. Dan maar alsnog – nu we zeker weten dat ze is overleden – cremeren. Bij de mail wisseling met de begraafplaats zijn we een optie vergeten, wat er moet gebeuren met de as. Gevolg: twee weken geleden worden wij gebeld. Of we Ma maar wilden komen afhalen. En zo woont ma nu na al die jaren eindelijk bij ons in huis, tot wij weten wat we met haar as gaan doen.

Reageren gesloten.

Mijn Foto's

Huiswijn