Archief van mei 2008

DSC06778 (Small)We zijn weer thuis na een lange nacht. We vertrokken om 1.00 uur van het hotel naar de Imam Khomeiny Luchthaven om na een uur vertraging om 6.00 uur te vertrekken richting Nederland. 10.30 uur (Nederlandse tijd) zijn we aangekomen op Schiphol. Tijdens de terugreis zat verder alles mee. De trein stond voor en onze aansluitende trein ook. 20 minuten later kwamen we doodmoe maar tevreden thuis.

Er is nog veel te doen. Ik heb een kleine 8 GIG aan foto’s. Ik heb een deel al doorgekeken en een klein aantal geplaatst in dit weblog. De foto’s moet nog verder geïnventariseerd en bekeken op houden of niet houden. Ook wil ik dit weblog nog aanvullen met onze ervaringen. Ik kan nu al vast zeggen dat Iran zeer de moeite waard was. Ook bleek dat veel van wat wij hier horen, niet klopt. Aan de andere kant is Iran zeker geen heilstaat, welk land is dat wel? Veel zaken worden hier verkeerd weergegeven, ik kom hier vast op terug. Voor nu laat ik het hierbij. In de komende week zal ik dit weblog bijwerken en proberen de foto’s op Picasa te plaatsen.

Mocht je denken aan een vakantie in Iran, dan zou ik dat zeker doen. Het land is absoluut niet toeristisch en dus ook nog niet bedorven. De grootste uitgave zijn de reiskosten, de mensen zijn ongelofelijk aardig en het eten is heerlijk. Iran Todah Hafez: tot ziens!

DSC06660 (Small)Vandaag was me het dagje wel. Na een bezoek aan de grootste gemetselde koepel van Iran met de tombe van een of andere shah, wiens naam ik nu even kwijt ben, gingen we op weg naar Teheran. 35 KM voor Teheran wilden we lunchen en bezochten we een restaurant: “Mothers place”. Op zich tot zover niets aan de hand, maar toen we het restaurant wilden verlaten bleek dat de tas van onze reisbegeleider, Sven, was verdwenen. Hij informeerde nog of iemand zijn tas had meegenomen, maar niemand van ons gezelschap wist iets van zijn tas. Wij hadden met Sven aan tafel gezeten, maar er was ons niets vreemds opgevallen. We hadden gezellig gekletst over onze avonturen en niet gelet op het rumoer om ons heen. Na enige tijd werd duidelijk dat de tas waarschijnlijk gestolen is door een klant van het restaurant. Iedereen in rep en roer. De restaurant eigenaresse, de buurvrouw van ons hulpje Ali en kennis van de chauffeur Jadi, iedereen was van slag.

Na enige tijd wachten tot de politie arriveerde zijn we naar ons hotel in Teheran gegaan en is Sven met onze gids Mansour met de politie naar het bureau gegaan. Inmiddels bleken daar twee mannen te zijn die ook in het restaurant waren en via een tip van een van de kelners thuis opgepakt werden. Ze bleken daar ook de tas van Sven te hebben. Het zijn bekenden van de politie en na een stevig verhoor gaven zij toe de tas te hebben gestolen. Wel waren er een aantal zaken uit de tas verdwenen. Op de vraag van de politie wat er gebeurt was met de ontbrekende spullen (mobiel, sigaretten en nog wat geld) wilden zij aanvankelijk niets zeggen, tot een politieagent een paar ferme klappen uitdeelde (volgens Sven net zoals in de film, klets ene wang, klets andere wang). Met als gevolg: alles is terug! Tot en met het pakje cigaretten.

In Amsterdam had de politie waarschijnlijk niets gedaan. En als ze wel wat gedaan hadden, zou de dief weer snel op vrije voeten zijn. Hier in Iran, gaan dieven voor dit vergrijp 3 tot 5 jaar de cel in. Een zware straf voor een stomme streek. Morgen weer terug naar huis. Zal weer wennen zijn aan het gewone leven. Geen celebrity meer!

Gisteren heb ik een uur lang een lang verslag gecomponeerd met de bedoeling dat dit op de website zou komen. Helaas, toen ik het bericht wilde opslaan verdween het in cyberspace en ik kan het niet meer terughalen. Vandaag gaan we naar Teheran en daarna naar huis. Vrijdagochtend 9.20 Nederlandse tijd zijn we weer thuis. Ik zal dan ons verslag afronden met een verslag van de laatste dagen van onze rondtoer en gekke zaken die ons zijn opgevallen. Ook zal ik dan een selectie van de foto’s die we gemaakt hebben plaatsen. Dus nog even geduld en tot vrijdag! ParkeerplaatsDit is een foto van de auto van onze hoteleigenaar. Zo weet hij zeker dat iedereen zijn nieuwe bolide ziet. Wel lastig als je naar binnen wilt of voor leveranciers, maar een kniesoor die daar over zeurt!

Wij zijn al weer over de helft van ons verblijf in Iran, een verblijf dat tot op heden goed is bevallen. Een goed moment om nog eens wat indrukken op te schrijven. WatersysteemEr mag dan wel bijna overal gebruik gemaakt worden van spaarlampen, van roetfilters op de auto’s heeft men kennelijk nog niet gehoord. Iran is erg stoffig en de smog is echt af en toe hinderlijk. Ik heb last van mijn neus, die zit vol stof en dat is niet echt prettig. Het is natuurlijk ook een gevolg van de droogte. Al is er in Iran – tenminste in de plaatsen waar wij geweest zijn – voldoende water. De Iraniers hebben een ingenieus waterwinsysteem dat dateert uit de oudheid en datzelfde systeem wordt nog steeds onderhouden: qanats. Water wordt opgevangen aan de voet van de bergen als de sneeuw smelt in het voorjaar en via een onderaards leidingsysteem geleid naar de dorpen en andere plaatsen waar het water nodig is. Ook zijn er natuurlijke bronnen, beekjes en rivieren.
Wij zijn nu in Keshan en hebben een ietwat vervallen hotel vlak bij de Fintuin. De bedden zijn schoon, de WC bril is gecapittioneerd en dat is een raar gevoel aan de billen. Ik durf niet zonder mijn slippers over de vloer te lopen, dit hotel heeft duidelijk betere tijden gekend en die betere tijden zijn niet nu! FintuinOver die Fintuin: het is vandaag vrijdag, de zondag van de moslims. Veel mensen zijn Teheran ontvlucht en brengen een bezoek aan de Fin tuinen. En dat doen ze in duidelijk andere kledij dan die waarmee door de week naar school en werk gegaan wordt. Vuurrode hoofddoeken, strakke jurkjes, driekwart mouwen, blote voeten in miniscule sandaaltjes, en de blote voeten in de rivier. Overigens is de Fin tuin duidelijk een bezienswaardigheid en dat niet alleen voor Nederlanders, het was er werkelijk stampvol. In de tuin bevindt zich een badhuis. In dit badhuis is ooit een vizier van de Shah Nadir Al Din vermoord. Nadat hij gevangen genomen was, werd aan hem gevraagd hoe hij wenste te sterven. Hij koos voor het doorsnijden van zijn slagaderen. Zijn misdaad: hij wilde vernieuwingen. Bij de plaats van de misdaad staat een dubbele rij van wel 100 meter, wij hebben het badhuis dus niet bezocht. Fintuin filmende meisjesFotograferen: gewoonlijk zijn het de toeristen die de locals filmen en fotograferen. Zo niet in Iran. Ik voel mij af en toe een beroemdheid. Overal wordt je – al dan niet openlijk – gefilmd en gefotografeerd, alsof ze nog nooit een buitenlander gezien hebben. Af en toe fotografeer ik terug en dat leidt tot grappige ontmoetingen. Helaas is hun engels vaak beperkt, net als mijn Farsi.
Ook filmen en fotograferen de Iraniers elkaar doorlopend. Het lijkt wel of iedere Iranier een filmcamera of digitaal fototoestel heeft. Zij die geen digitaal apparaat hebben beschikken wel over een Russische Zenit met telelens! Mobieltjes heeft ook iedereen hier en het lijkt wel als of er niet gefotografeerd er wel aldoor ge-smst wordt. Ook onze Gids Mansour, is doorlopend aan het sms’en. Hij is overigens een aardige man van 25.

Iraanse mannen en vrouwen zijn erg mooie mensen. Het zijn geen arabieren. Ook in gedrag, manieren verschillen zij sterk van de omringende landen. Het zijn afstammelingen van Elemieten en de oude perzen, aryans (arier is zo’n rot woord, maar dat is wel wat iranier, aryan, betekend).
De vrouwen zijn heel mooi met hun zwaar opgemaakte ogen en ook de mannen kunnen ermee door. De jongens hebben vaak opgekamde kapsels, strakke t-shirts en spijkerbroeken.

Het verkeer: dat is ook wel een paar regels waard. Ik weet niet of je in Iran rijles moet nemen en een rijbewijs moet halen. Als het zo is, zou je het niet zeggen. Iraniers zijn doldrieste verkeersvandalen! Als voetganger moet je heel goed uitkijken, het juiste moment zoeken en dan met ware doodsverachting oversteken. Zoiets als in Parijs, maar daar heb je zebra’s en die worden gerespecteerd, hier zijn het lastige strepen op de grond. Onze chauffeur is een kleine, slanke man, maar een beer in het verkeer. Altijd net even de bus schuiven voor een andere auto, ze zachtjes van de weghelft afdrukken (overigens dat doen de andere autorijders ook). Het is een georganiseerde chaos. Wij hebben nog geen ongelukken gezien, al hou je af en toe je hart vast. Maar op het laatste moment wordt er altijd ingehouden en loopt alles net goed af. Heerlijke pudding!Nog even over de hotels. Wij hebben over het algemeen prima hotels, met uitzondering van het huidige. Gisteren overigens lekker gegeten in een 5 sterren hotel, volgens onze gids het beste hotel in Iran, het Abbasi Hotel in Esfahan. Een voormalige caravanserail, prachtig gerestaureerd met een grote koele binnenplaats waar gegeten kan worden, koffie gedronken en gekletst. Natuurlijk voorzien van vijvers en fonteinen. Het eten was prima, een keur van Iraanse gerechten: een rijstpuddingkje met saffraan, kaneel, amandelen en pistachenoten vooraf, dolmas gevuld met rozijnen en rijst, gevulde aubergines met rijst, gehakt en kruiden, yoghurt met spinazie allemaal even lekker. Lekker etenTenslotte vandaag een liter rozenwater gekocht en mintwater. Nu kan ik thuis dough maken (yoghurt, zout, mintwater, koolzuurhoudend water, kruizemunt). De rozenwater is om Iraanse toetjes en ijs te kunnen maken.

Bruggen IsfahanGisteravond hebben we nog een van de beroemde bruggen van Esfahan bezocht. De Pol-e-Shahrestan, die gebouwd is in de 12e eeuw op de fundamenten van een nog veel oudere brug. Het is hier een drukte van belang met Iraniërs die hier de koelte opzoeken en een kopje thee drinken, of gewoon de toeristen en andere bezoekers bekijken. Want wij trekken wel veel bekijks! Altijd vriendelijk en belangstellend. Ik merk dat ik er een beetje moe van wordt, maar de mensen bedoelen het goed en willen gewoon weten waar wij vandaan komen en wat wij van hun land vinden. Iraanse studenten IsfahanZo kwamen wij deze meisjes tegen, studenten Duits aan de universiteit van Isfahan. Zij hadden de opdracht gekregen van hun docent om een gesprek aan te knopen met Duitse toeristen. Nadat wij uitgelegd hadden geen Duitsers te zijn, maar dat wij uit Nederland kwamen en ook Duits spraken, kwam aanvankelijk een hakkelig maar later een vlot gesprek tot stand. Wat vond ik van de plicht om een hoofddoek te dragen en de chador, het eten, het land en de mensen. Op de uitnodiging om thee te drinken konden we jammer genoeg niet ingaan, wij werden verwacht voor het diner in ons hotel. Volgende keer beter. Tot slot hebben zij een foto van ons, en wij een foto van hen gemaakt. Imam plein IsfahanVandaag voornamelijk rondgehangen in de buurt van het Imamplein met de Lotfolahmoskee, het Ali Quapu-paleis de Imammoskee en de bazaar. Maar eerst zijn we naar de Armeense wijk geweest en hebben daar de Vank Cathedraal en de Elisabethkerk bezocht.
ElisabethkerkShah Abbas de Grote had zich tot doel gesteld de grootste moskee en het mooiste plein van de wereld te bouwen. Hiervoor had hij de beste handwerkslieden nodig en wat doe je dan als machtige shah? Je deporteert een verzameling joodse handwerkslieden uit hun dorp Jolfa, maakt dat dorp met de grond gelijk en biedt ze nieuwe woonruimte aan in de omgeving van jouw bouwplaats. Dat noem je dan, “Nieuw Jolfa”. Zo sla je twee vliegen in een klap: je weet zeker dat niemand anders jouw handwerkslieden inpikt en kunt gebruik maken van hun diensten. Eerlijkheid gebied te zeggen dat er wel iets tegenover stond: ze kregen godsdienstvrijheid, hoefden geen belasting te betalen en niemand in het land mocht een Jood beledigen. Deed je dat toch dan kon je zwaar gestraft worden. Hierdoor is de shah er met hulp van zijn bouwmeester in geslaagd een werkelijk prachtig plein te creëren, een van de grootste in de wereld (na het plein van de Hemelse vrede in China). DSC06134 (Small)Aan de lange zijden van het plein staan de Sheik Lotfolah moskee, en er tegenover het Ali Quapu paleis. Aan de korte zijden bevinden zich de Quysarieh poort en de Imam Moskee, een moskee zonder minaretten omdat deze voor het exclusieve gebruik van de sjah was. In de bouwwerken is gebruik gemaakt van allerlei revolutionaire tijdbesparende technieken. De sjah was al een oud man toen hij met de bouw van de moskee begon, (ik dacht in de zestig) en hij wilde perse dat de bouw voltooid zou zijn voor zijn dood. Hij heeft dus zijn bouwmeester vreselijk op de kop gezeten. Het heeft er zelfs een keer toe geleid dat de bouwmeester en de sjah zo’n onenigheid kregen dat de bouwmeester vluchtte (de sjah had al twee zoons vermoord en een de ogen uitgestoken en de bouwmeester wilde niet dat lot ondergaan.) Later is de sjah tot inkeer gekomen en heeft hij water in de wijn gedaan en zijn ze alsnog tot een vergelijk gekomen. Het resultaat hebben wij bezocht. CatharinakerkDe Catharinakerk en de Vank Cathedraal zijn producten van de Armeense joden die de sjah had laten “verhuizen”. De fresco’s in de kerken zijn een vreemde mengeling van invloeden: Europees, Mongools, en Perzisch. Op dit moment wonen nog ongeveer 7000 joden in Jolfa, dat nu een wijk van Esfahan is. LunchHierna lunch, in een theehuis in de bazaar. Ab Gosht met brood en dough. Heerlijke dough, gemaakt van yoghurt, water met zout en kruiden. Voor het eerst vers met een grote klont ijs. Ab Gosht is een soort van puree met bouillon. het wordt gemaakt door groenten, aardappels en kruiden samen langzaam met vlees te laten stoven. Na zo een dag te hebben staan pruttelen worden de groenten uit de bouillon gevist en geprakt. Deze puree wordt naast de bouillon apart geserveerd met plat brood, Lavash. VrijdagsgebedHierna hebben we een bezoek aan de vrijdagsmoskee gebracht. Zoals ook op de foto te zien is waren er alleen een paar oude mannen. Zij hebben ons het gebruik uitgelegd van het gebedssteentje. Sjiïten bidden met het voorhoofd op een zeshoekig of rond steentje. De steentjes zijn gemaakt van de aarde onder de Kaaba in Mekka. Luxe steentjes zijn versierd met de gecalligrafeerde naam van Al lah, de goedkope zijn onversierd. Thee met zoetigheidTussendoor hebben we nog thee gedronken ter ere van Henk die zijn verjaardag vierde. Hij trakteerde op thee met honinggebak. Omdat bijna niemand van ons gezelschap het gebak echt wist te waarderen hebben Ruud en ik ons opgeofferd, en een extra portie soldaat gemaakt. Heerlijk! Tenslotte hebben wij de bazaar verkend. Helaas niets van onze gading kunnen vinden. Een heel groot voordeel van Iran, niet alleen is het goedkoop (een taxirit kost 75ct!), maar de verkopers proberen je niets aan te smeren, alleen bij de winkels rondom het Imamplein vormen een uitzondering op deze regel, maar zelfs dan gaat het allemaal erg gemoedelijk toe. De winkels die hadden wat ik zou willen hebben, waren gesloten. Siësta. Wij zijn daarom maar weer richting hotel gegaan, waar ik nu dit verhaal tik met naast mij een kop thee. Vanavond na het eten een nieuwe kans. Abbasi HotelWij hebben gegeten in het Luxe Abbasi Hotel. Het beste hotel van Isfahan. Het hotel heeft een heerlijke binnenplaats waar je lekker buiten kunt zitten. Morgen naar Kashan via Natanz en Abyaneh. Kashan is een oasestadje met prachtige koopmanshuizen. Wij blijven een dag is Kashan, daarna naar Hamadan, Kermanshah, Bisotun en Zanjan. Daarna naar Teheran en weer terug naar huis. Maar dat duurt gelukkig nog even.

Mijn Foto's

Huiswijn