Ik had beloofd dat ik vandaag het vervolg van mijn avonturen met UPC zou vertellen.
Na het gesprek van gisteren heb ik ernstig nagedacht. Mensen die mij kennen weten dat ik af en toe driftig kan zijn, maar zeker niet onterecht halsstarrig of ruziezoekend. Ik ben eerder een echte conflictmijder. Maar sommige dingen kan ik niet over mijn kant laten gaan. Naar aanleiding van het gesprek gisteren heb ik dus nogmaals mijn administratie gecontroleerd. Probleem is dat ik mijn administratie niet kan vergelijken met dat wat UPC geregistreerd heeft. Ik zal binnenkort mijn administratie in dit blog publiceren. Maar laat ik niet op het verhaal vooruit lopen. Eerst even terug naar gistermiddag.

Gistermiddag leek even een de ja-vu van afgelopen woensdagavond. “Goedemiddag mevrouw. Bent u mevrouw Zijnwijdat van de zus en zo straat? Ik ben van UPC. Het webcareteam.” Ik stond even met de mond vol tanden. Ik had in dit blog wel zitten zieken, maar had niet verwacht dat er daadwerkelijk gereageerd zou worden. Ik ben immers al vijf jaar met UPC in de clinch zonder enig resultaat.

De meneer die ik aan de lijn had, ik zal hem Jan noemen, had voorafgaand aan het gesprek ons dossier gelicht. Hij wilde graag met mij de zaak doornemen en kijken of we er uit konden komen. Ik blij. Maar helaas duurde dat maar even.

In het gesprek hebben we betalingen vergeleken. Op een gegeven moment zag het er even naar uit dat we er uit waren. Kennelijk was een betaling van ons (zie posting 15-12) niet geboekt door UPC. Dat zou ook best kunnen kloppen, want ik heb een e-mail van UPC in mijn bezit van service@upc.nl, die dinsdag 15 april 2003 18:08 aan mij verzonden is, waarin ze meedelen dat ze nooit een bedrag van € 85,48 (fl. 188,37) ontvangen hebben. Nadat ik een foto van het bewuste afschrift aan UPC verstuurd had, werd ik opnieuw gebeld. Jan had samen met een andere medewerker in het oude systeem van A2000 gekeken of de betaling geboekt was. En hij deelde mee dat de bewuste betaling wel was geboekt en dat de vordering nog steeds stond. Ik heb hem hierop aangeboden onze administraties te vergelijken. Er moet immers ergens een fout gemaakt zijn. Ik denk aan de kant van UPC. En een volledige vergelijking is moeilijk via de telefoon. Zeker als je onvoorbereid wordt gebeld. Helaas werd dit aanbod geweigerd. Jan stelde zich enigszins kribbig op het standpunt dat hij nu al een uur met ons dossier bezig geweest was, en dat er niets was uitgekomen dat nieuw licht op de zaak had geworpen. De kous was hiermee af.

Ik heb hem toch maar onze lijst van betalingen toegestuurd. Die had ik nog van een eerdere correspondentie met Penninck en Landheer. Ook heb ik de begeleidende brief gestuurd die onze gefotokopieerde betalingsbewijzen vergezelde (een enveloppe van 2 cm dik!). Ik ben alleen bang dat dit niets helpt. Misschien moet de zaak toch maar voorkomen bij de rechter. Wie weet lost dat eindelijk de zaak op. Betalen voor mijn gemoedsrust gaat mij te ver. Ik blijf in elk geval in dit blog mijn avonturen met UPC publiceren. Een real-life horrorverhaal.

NB: een ding moet ik ten gunste van Jan zeggen. Hij deelde mee dat hij ons zo makkelijk had kunnen vinden doordat ik de brief van Lindorff ongekuist gepubliceerd had op Internet. Ik heb zijn raad maar ter harte genomen en mijn adres onleesbaar gemaakt. Hetzelfde heb ik gedaan met mijn girodagafschrift. Je weet immers nooit, al houdt ik mij wel aanbevolen voor donaties 😉

Reageren gesloten.

Mijn Foto's

2017-05-19.jpg